Yes..

posted on 23 Jul 2011 22:11 by chubbyhole in Captures




ภาพ : someecards.com

ฉลาดและดี...

posted on 20 Jul 2011 23:10 by chubbyhole in chubbyquotes
ฉลาดและดี: การศึกษาและศีลธรรมของคนชั้นกลางไทย
Thu, 2011-07-14 01:58
โดย มุกหอม วงษ์เทศ
ชื่อบทความเต็ม : ฉลาดและดี: การศึกษาและศีลธรรมของคนชั้นกลางไทย (ฉลาดที่สุดและดีที่สุด: ปัญญาญาณและภูมิธรรมของคนชั้นอาวุโสไทย)
http://prachatai.com/journal/2011/07/36021




 
“คนที่มีการศึกษาสูงมีแนวโน้มจะยึดถือคุณค่าแบบเสรีนิยมและประชาธิปไตย”

ถ้าทฤษฎีฝรั่งพื้นๆ แบบนี้เป็นความจริง เราก็น่าจะอนุมานได้ว่า คนที่รังเกียจคุณค่าแบบเสรีนิยมและประชาธิปไตยมีแนวโน้มจะเป็นคนที่มีการศึกษาต่ำ


ในประเทศไทย คนกลุ่มไหนที่รังเกียจเสรีภาพในการวิพากษ์วิจารณ์ ดึงดันให้คง(หรือกระทั่งเพิ่มอัตราโทษ)กฎหมายที่จำกัดและริดรอนเสรีภาพในด้านต่างๆ เอาไว้ และนิยมอ้างความชอบธรรมจากกฎเกณฑ์ตามจารีตประเพณี?


คนกลุ่มไหนที่หวาดระแวงประชาธิปไตย เกลียดชังการเรียกร้องความเสมอภาคทางการเมืองที่แสดงออกผ่านการเลือกตั้ง หมิ่นแคลนเจตนารมย์ของคนส่วนใหญ่ และดื่มด่ำกับวัฒนธรรมที่เน้นลำดับชั้นสูงต่ำของคนในสังคม?


ไม่จำเป็นต้องเหน็ดเหนื่อยมองหา แค่หลับตาก็เห็นแล้วว่ากลุ่มคนที่มีคุณสมบัติข้างต้นอย่างเพียบพร้อม คือชนชั้นกลาง(และ “ขุนนาง อำมาตย์ เสนาบดี แม่ทัพ”)ไทยชื่อกระฉ่อนนั่นเอง สมมติฐานสำคัญสำหรับการปฏิรูประบบการศึกษาไทยที่ถูกมองข้ามเสมอก็คือ ชนชั้นกลางไทยมีความโน้มเอียงจะเป็นพวกเล่าเรียนสูงแต่มีการศึกษาต่ำ


แน่นอนว่าค่านิยม “อเสรีนิยม” และ “อประชาธิปไตย” สามารถพบเจอได้ทั่วไปในผู้คนทุกหมู่เหล่าไม่ว่าจะคนชั้นล่าง ชั้นกลาง หรือชั้นสูง เพราะสังคมไทย(ราชการ+เอกชน)เป็นสังคมที่เชิดชูวัฒนธรรมไทย/ความเป็นไทยเหนือสรรพสิ่งในจักรวาล ทั้งนี้วัฒนธรรมไทยโดยหลักใหญ่ใจความเป็นวัฒนธรรมจารีตนิยม-อำนาจนิยม และ “จารีตนิยม-อำนาจนิยม” แบบไม่ลืมหูลืมตาเป็นปฏิปักษ์กับ “เสรีนิยม” และ “ประชาธิปไตย” อย่างมิอาจอยู่ร่วมแผ่นดินเดียวกันได้


ลึกๆ แล้วกระฎุมพีรอยัลลิสต์(ซึ่งไม่รู้ตัวว่าตัวเองก็เป็นไพร่)ไม่ต้องการให้ทุกคนนอกจากตัวเองเป็น “ประชาชน/พลเมือง” แต่ต้องการให้สังคมไทยมีทั้ง “ไพร่” และ “อำมาตย์” เพื่อตนเองจะได้ยังคงมีไพร่ไว้คอยรับใช้ มีอำมาตย์ไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางเกียรติยศและจิตใจ พร้อมทั้งฝันใฝ่ว่าสักวันหนึ่งจะได้เป็นอภิสิทธิชนกับเขาบ้าง โดยระหว่างนี้ก็คอยสมัคร-สะสม-ใช้บัตร Privilege ประเภทต่างๆ ไปพลางๆ ก่อน

 


ถึงจุดหนึ่งแล้ว มันเป็นเรื่องยากมากที่จะกล่าวถึงกระแสการดูถูกเหยียดหยามคนชนบทภาคเหนือ-อีสานของคนชั้นกลางกรุงเทพฯ โดยไม่ดูถูกเหยียดหยามคนกรุงฯ เหล่านั้น


แต่ในเมื่อคนกรุงฯ เหล่านี้ไม่ได้มีการศึกษาและไม่ได้มีวัฒนธรรมพอจะสำเหนียกถึงท่าทีที่เรียกกันว่า “politically incorrect” ข้าพเจ้าก็คร้านที่จะพยายาม “politically correct” ด้วยให้เมื่อย ในบางที่ ประเด็น “politically correct” อาจทวีความซับซ้อนจนกลายเป็นเรื่องน่าเยาะหยันอย่างอุนุงตุงนังไปหมดแล้ว แต่ที่นี่ “politically incorrect” เป็นอาการสามัญธรรมดาในสังคมกึ่งอารยะ


ใช่ว่าจะดำเนินนโยบายเยี่ยงนี้ได้ทุกที่ในโลก แต่คุณลักษณะพิเศษของคนชั้นกลางกรุงเทพฯ ทำให้การต้องดูถูกพวกเขาอย่างถูกต้องเป็นวาระฉุกเฉินที่หลีกเลี่ยงไม่ได้


ในประเทศที่เจริญแล้ว การแสดงการดูถูกเหยียดหยาม เกลียดชัง ข่มขู่ เลือกปฏิบัติ และมีอคติทางชนชั้น เพศ เพศสถานะ เชื้อชาติ ชาติพันธุ์ วัฒนธรรมและศาสนาความเชื่อในที่สาธารณะ ถือเป็นความผิดทั้งทางกฎหมายและทางแบบแผนวัฒนธรรมอันมีอารยะ สำนึกเสรีประชาธิปไตยที่เปิดกว้างเช่นนี้มักจะดำรงอยู่อย่างแพร่หลายในหมู่คนที่มีการศึกษาสูงมากกว่ากลุ่มคนที่มีการศึกษาต่ำ ในกลุ่มชนชั้นกลางมากกว่าชนชั้นแรงงาน และในเขตเมืองใหญ่มากกว่าเขตเมืองเล็ก เขตภูธรหรือชนบท


แต่ในเมืองไทย เราจะเห็นภาพของ “ลักษณะเฉพาะทางชนชาติ” ที่กลับตาลปัตรอย่างมีเอกลักษณ์อันน่าตื่นตาตื่นใจและน่าประกาศให้โลกรู้


พลันที่พรรคประชาธิปัตย์พ่ายแพ้การเลือกตั้งและพรรคเพื่อไทยกวาดคะแนนเสียงอย่างถล่มทลายในภาคเหนือและอีสานอีกครั้งหนึ่ง คนชั้นกลางกรุงเทพฯ ที่ไม่ได้เลือกพรรคที่ชนะต่างออกมาแสดงความคิดเห็นอย่างมีการศึกษากันอย่างทะลักทลาย


ต่อไปนี้คือการผลิตซ้ำเพื่อการซึมซับอย่างซาบซึ้งยิ่งขึ้น


“นอกจากจะเป็นภาคที่มีคนหน้าตาขี้เหร่ที่สุด ยากจนที่สุดแล้ว ยังโง่ที่สุดอีกด้วย”


“เหนือ, อีสานโง่กันดีนัก ให้ดินถล่มสูบลงนรกไปเลยท่าจะดี”


“ต่อไปคนอีสานจะตกงานทั่วประเทศ เพราะไม่มีคนรับทำงาน...รับพม่าดีกว่า”


“กำหนดสิทธิ์ในการเลือกตั้งให้เฉพาะผู้ที่เสียภาษีเงินได้ เพราะปฏิเสธไม่ได้ว่า...กลุ่มคนเหล่านี้ต้องแบกรับภาระเลี้ยงดูประชากรส่วนใหญ่ของประเทศ”


“เห็นได้ชัดว่า เสียงส่วนใหญ่ของประเทศนี้ คิดแต่เรื่องเงิน คิดแต่เรื่องปากท้องของตัวเองเพียงอย่างเดียว เห็นแก่ตัว ไม่คิดถึงประโยชน์ส่วนรวม และไม่ค่อยคิดอะไรไกลๆ “คิดสั้น” กันทั้งนั้น”


“ประชาธิปไตยนั้นเหมาะกับประเทศที่การศึกษาพร้อมแล้วเท่านั้น แต่ไทยแลนด์ยังไม่พร้อม”


“ทำไมภาคที่คนจนมากที่สุด ความรู้น้อยที่สุด ซื้อเสียงได้ง่ายที่สุดถึงมีจำนวน สส. มากที่สุด เท่ากับเปิดโอกาสให้พวกซื้อเสียงได้ง่ายๆ เข้ามาเหยียบย่ำประเทศได้เรื่อยๆ”


“ประเทศไทยมีคนจนเยอะกว่าคนรวย ช่วยคนจนให้มีกินไม่กี่วัน มันยอมขายสิทธิให้เหี้ยเข้ามาปกครอง”


“ทำไงดีครับ พวกผู้ก่อการร้ายเผาบ้านเผาเมืองชนะแล้ว เรียกทหารมาลุยดีมั้ยครับ”


“ชาวนา...เลือกมานักใช่มั้ยเผาไทยเนี่ย...ขอประกาศตัวไว้ก่อนเลยว่า ต่อไปนี้จะไม่ไปแดกมันแล้ว ข้าวน่ะ...จะกินก๋วยเตี๋ยว ราดหน้า ผัดไทย ผัดซีอิ๊ว ขนมปัง... “จน” กันต่อไปเหอะ พ่อ แม่ พี่ น้อง”


“เบื่ออีสานด้วยคน เบื่อเชียงใหม่ด้วย เลิกเที่ยวแล้ว”


“คนไทยก็ไม่ได้โง่ไปซะหมดจิงๆ แหละค้ะ...อย่างน้อยก้นี้แหละคนนึงที่ไม่ได้โง่เลือกพวกที่หมิ่นพระบรมเดชา เนรคุณแผ่นดิน จะเลือกเอามาให้มันสนตะพายเหรอ ไม่ใช่ความค้ะ คนฉลาดๆ มีการศึกษาเค้าไม่เลือกกันหรอกค่ะ แร้วเค้าก้ไม่ได้เหนเงินแล้วก้ตาโตสังเกตดูได้จากพลพรรครักเอยทั้งหลายแหล่ที่เลือกส่วนใหญ่ก้ได้คะแนนตามต่างจังหวัดทั้งนั้น ไม่ได้มีเจตนาดูถูกใครนะค้ะ นี้ก้คนบ้านนอกเหมือนกันค้ะ แต่พอดีว่าเกิดมาทันในยุคที่พอได้มีการศึกษาอ่านออกเขียนได้อยู่บ้างค่ะ”


“เรียนกันให้เยอะ อ่านหนังสือให้เยอะ เข้าใจอะไรให้เยอะๆ อย่าโง่ดักดาน ขอเถอะ หรือว่าบางกลุ่มยังดักดาน”


“วันนี้เมื่อ 235 ปีก่อนเป็นวันที่ชาวอเมริกันทุกคนได้ประกาศอิสระภาพอย่างชัดเจน (Independence Day) และวันนี้ของปีนี้ก็เป็นวันที่ประเทศไทยสูญเสียการปกครองระบอบประชาธิปไตยให้กับไพร่อย่างชัดเจนเช่นกัน”


“เสียงส่วนใหญ่มาจากไหนล่ะ อีสานไง ดูระดับก็รู้แล้ว คนระดับล่างไร้การศึกษาและไม่ได้รับข้อมูลเลือกเพื่อไทย แต่กทม.คนที่มีการศึกษามีคุณภาพเค้าเลือกปชป. ก็ตอบได้ว่าพรรคไหนดี ตรรกะแค่นี้ ง่ายๆ”


“ที่มันชนะก็เพราะคนอีสานนั่นแหละหูพิการ ตาบอด ก็เงี้ยแหละพวกคนลาว คนเขมรไม่มีการศึกษา”


ฯลฯ


ถ้าความคิดเห็นต่างๆ ข้างต้นถือเป็นความคิดเห็นของชนชั้นกลางผู้มีการศึกษา ก็ต้องตั้งสมมติฐานกันว่า สังคมไทยเป็นสังคมที่ปลูกฝังสภาวะไร้การศึกษาผ่านระบบการศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่ง


ถ้อยคำและวัฒนธรรมดูถูกเหยียดหยามอันประจานจิตสำนึกอันต่ำทรามและเต็มไปด้วยความเกลียดชังเสียจนน่าขำแบบนี้ ทำให้เราไม่อาจตำหนิผู้พูด/พิมพ์ตามสำนวนถนัดปากว่า “พ่อแม่ไม่สั่งสอน” หรือ “พวกไม่ได้รับการอบรม” เพราะจริงๆ แล้วการพูด/พิมพ์ออกมาอย่างนี้นี่แหละที่น่าจะมาจากการสั่งสอนของพ่อแม่ชนชั้นกลาง และ/หรือการได้รับการอบรมอย่างดีเลิศจากสถานศึกษาไทย


ถึงจะได้รับการศึกษาในระบบแบบทางการหรือจบการศึกษาจากเมืองนอก แต่คนชั้นกลางไทยตามแบบฉบับซึ่งมักอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ เป็นกลุ่มประชากรที่มีสำนึกเสรีประชาธิปไตยต่ำ ตั้งแต่ต่ำปานกลางไปจนถึงต่ำเตี้ยเรี่ยราด


ถึงจะว่องไวกับเทรนด์ในโลกการสื่อสาร/บริโภคนิยม แต่คนชั้นกลางไทยกลับเลือกที่จะเปิดรับ แพร่กระจาย และเชื่อมั่นเฉพาะข้อมูลและการวิเคราะห์ที่ตอกย้ำและสอดคล้องกับอุดมการณ์หลักที่ถูกบ่มเพาะในสังคม ส่วนข้อมูลและการวิเคราะห์ที่ขัดแย้งกับความรักความศรัทธาเดิม พวกเขาจะปิดรับและโจมตีว่าเป็นโฆษณาชวนเชื่อล้างสมอง อันเป็นข้อหาเดียวกับที่พวกเขาได้รับเช่นกัน


ถึงจะเชื่อมั่นว่าตนเองมีคุณธรรมจริยธรรมสูงกว่าชาวบ้าน (ไม่ขายเสียง, ไม่ตีรันฟันแทง, ไม่เสพยาบ้า, ไม่ฆ่าสัตว์ - ซึ่งเป็น “บาป” หรือ “อาชญากรรม” ที่ไม่สอดคล้องกับไลฟ์สไตล์กระฎุมพี) แต่คนชั้นกลางกรุงเทพฯ ก็ไม่มั่นใจว่าตนเองมีคุณธรรมจริยธรรมที่บริสุทธิ์ผุดผ่องเสียทีเดียว เพียงแต่เรื่อง “ไม่บริสุทธิ์” เหล่านั้นถือเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ, ให้อภัยได้, ใครๆ ก็ทำเป็นธรรมเนียม และกระทั่งไม่ถือเป็นเรื่องผิดจริยธรรม


ถ้าเรื่องที่หมิ่นเหม่ทางศีลธรรมของตนเองเป็น “ภาวะจำยอม” ในวัฒนธรรมเส้นสายและคอรัปชั่น แล้วทำไมเรื่องหมิ่นเหม่ของคนอื่นจึงเป็นสิ่งคอขาดบาดตายที่ละเว้นการพิพากษาไม่ได้ การมีศีลธรรมแบบเลือกปฏิบัติเช่นนี้ย่อมเป็นศีลธรรมที่มีมลทิน


ข้าพเจ้าลองสุ่มตัวอย่างถามประชากรที่รู้จักคนหนึ่งซึ่งพื้นเพเป็นคนต่างจังหวัดแถบอีสานแต่เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ และการเลือกตั้งที่ผ่านมาก็เดินทางกลับไปใช้สิทธิที่บ้านเกิดด้วยความตั้งมั่นอันแรงกล้า “มีแจกเงินจริงมั้ย” ผู้ใช้แรงงานซึ่งเป็นคนชั้นกลางระดับล่างผู้อาศัยอยู่ในบ้านเช่าและไปไหนมาไหนด้วยมอร์เตอร์ไซค์ท่านนี้ตอบทันทีว่า “จริง” ข้าพเจ้าถามต่อว่า “แล้วคนเลือกพรรคนั้นเพราะเงินที่แจกเหรอ” เขาตอบว่า “ถ้าชอบถึงไม่แจกก็เลือก เพราะนโยบายของเขามันดีจริง เห็นผลจริง เงินเขามีเยอะมาก มันก็ต้องให้เป็นสินน้ำใจกันบ้าง”


ถ้าตัดเรื่องโครงสร้างเครือข่ายอำนาจและความสัมพันธ์ในชุมชนท้องถิ่นและการต่อสู้ฟาดฟันกันทางอุดมการณ์/การสร้างปีศาจทักษิณอันเป็นปัจจัยสำคัญในช่วงที่ผ่านมาแล้ว เอาเข้าจริง การที่คนชั้นกลางกรุงเทพฯ จำนวนมากซึ่งไม่ได้มีอุดมการณ์เสรีประชาธิปไตยและไม่ต้องการการปกครอง/บริหารประเทศที่ตัดสินจากผลการเลือกตั้ง มั่นใจว่าตัวเองไม่ขายเสียง(หรือไม่รับเงินแจก) อาจไม่ใช่เพราะยึดมั่นในจริยธรรมอย่างแรงกล้า แต่เป็นเพราะมูลค่าของสิ่งแลกเปลี่ยนไม่สูงพอ ไม่จูงใจพอ หรือไม่ตอบสนองความปรารถนาในวิถีชีวิตก็เป็นได้


ถ้าชาวบ้านได้รับเงินแจก 500 บาท ชนชั้นกลางกรุงเทพฯ ก็ควรได้รับสักหัวละ 500,000 บาท ไม่ใช่ได้ 500 บาทเท่ากันซึ่งกิน dinner มื้อหนึ่งบวก drinks & desserts แล้วยังไม่พอยาไส้เลย โดยจะคิดเสียว่าฉลาดรับแล้วก็ไม่จำเป็นต้องโง่เลือกพรรคที่แจกด้วยก็ได้


ข้าพเจ้าลองสุ่มตัวอย่างถามประชากรแถวๆ บ้านอีกคนหนึ่งซึ่งในการเลือกตั้งที่ผ่านมา ขับรถออกไปกากบาทที่หน่วยเลือกตั้งบริเวณปั๊มน้ำมันหน้าปากซอยว่า “ถ้ามีพรรคการเมืองมาแจกเงินให้หัวละห้าแสนบาทจะเอามั้ย?” คนชั้นกลางกรุงเทพฯ ท่านนี้ซึ่งมีการศึกษาสูงกว่าระดับปริญญาตรี, อาศัยอยู่ใน “บ้านมีรั้ว”, มีรถยนตร์ราคาเกินหนึ่งล้าน, ไปช้อปปิ้งกินอาหารตามร้านแพงๆ และท่องเที่ยวต่างประเทศตามโอกาส (กลุ่มเป้าหมายของพรรคประชาธิปัตย์เห็นๆ) ตอบแบบไม่ลังเลว่า “ห้าหมื่นก็เอาแล้ว!”


ข้าพเจ้าผิดหวังเล็กน้อยว่าเธอช่างเด็ดเดี่ยวเกินคาด น่าจะทำเป็นลังเลสักหน่อย แต่ก็ถูก, ข้าพเจ้าเห็นด้วยว่าห้าหมื่นก็ไม่เลว แม้ว่าได้ซักห้าแสนก็น่าจะดีกว่า และจริงๆ แล้วแค่ห้าพันก็พอถูไถ ส่วนห้าร้อยหรือต่ำกว่านั้นยังเป็นเรทที่ซื้อศีลธรรมและวุฒิภาวะทางประชาธิปไตยของคนชั้นกลางไม่ได้ และยังกลับช่วยให้คนชั้นกลางตะเบ็งได้อย่างฮึกเหิมขึ้นว่า “ชั้นไม่มีวันรับเงินซื้อเสียงแบบพวกมัน!”


แม้ว่าการเป็นคน “มีเงิน” จะเป็นสิ่งค้ำประกันความสุขสบายและสถานภาพทางสังคมเป็นขั้นต้น แต่ในจินตภาพของกระฎุมพีกรุงเทพฯ “เงิน” ที่จับต้องได้แบบ “ธนบัตร” หรือ “เหรียญ” น่าจะกำลังเสื่อมมนต์ขลังลงเรื่อยๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าธนบัตรหรือเหรียญนั้น “สกปรก” ซึ่งส่อว่าเป็นเงินที่ผ่านมือของชนชั้นแรงงานมาอย่างโชกโชน ไปซื้อของเซเว่นติดตลาดนัดหน้าปากซอยทีไร ข้าพเจ้าจะได้ธนบัตรทอนในสภาพทรุดโทรมย่อยยับแทบทุกครั้งไป แต่เมื่อไหร่ไปซื้อของในสถานที่ไฮโซสักหน่อย ธนบัตรที่ทอนกลับมามักจะใหม่สดจากแท่นพิมพ์แทบจะเอาไปอัดพลาสติกใส่กรอบติดผนังบ้าน


“เงินสด” ทั้งแบงค์ทั้งเหรียญ (แล้วยังเหรียญสลึงเหรียญห้าสิบตังค์อีก!) เป็นอะไรที่ “out” มากๆ มานานแล้ว มีติดกระเป๋านั้นคงต้องมี แต่สิ่งที่แสดงความโก้เก๋และอภิสิทธิ์ที่เหนือกว่า “เงินสด” ย่อมคือบัตรเครดิต ซึ่งยังแบ่งเกรดไปตามวงเงินตั้งแต่บัตรเงิน บัตรทอง บัตร Platinum และบัตร Black


“เงินสด” ในจินตภาพการซื้อขายเสียงในชนบทจึงยิ่งเป็นอะไรที่น่ารังเกียจสำหรับคนชั้นกลางไทย ฉะนั้นถ้าจะแจกเงินคนชั้นกลางกรุงเทพฯ กันจริงๆ ก็ควรโอนเข้าบัญชีไปเลย ไม่ต้องหยิบจับกันให้แสลงใจ


อย่างไรก็ดี หากจะจำกัดขอบเขตอยู่แค่การครองชีพตามไลฟ์สไตล์ทั่วๆ ไป “เงิน” อาจไม่ใช่ปัจจัยสำคัญที่สุดของชนชั้นกลางเสมอไป (โดยเฉพาะเมื่อคำนึงถึงว่า ระบบการแลกเปลี่ยนที่มี “เงิน” มาเกี่ยวข้องในการเลือกตั้งถูกสร้างภาพให้เป็นวงจรอุบาทว์ของชนชั้นล่าง) เพราะในชีวิตประจำวันพวกเขาไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินๆ ทองๆ ในการกินอยู่ตามปกตินัก สิทธิประโยชน์อื่นๆ กลับน่าจะมีความเย้ายวนมากกว่าด้วยซ้ำ แทนที่จะใช้เงินซื้อเสียงคนชั้นกลาง ใช้สิทธิพิเศษบางอย่างน่าจะโดนใจไลฟ์สไตล์ของกระฎุมพีมากกว่า อาทิเช่น แจกบัตรรับประกันว่ามีที่จอดรถฟรีทุกหนทุกแห่งทั่วกรุงเทพฯ ไม่ว่าตามห้างร้านหรือถนนหนทาง, แจกบัตรรับประทานอาหารบุฟเฟ่ต์และไม่บุฟเฟ่ต์ฟรีตลอดปีในโรงแรมหรูทุกโรงแรม, แจกตั๋วเครื่องบินชั้นบิสซินเนสคลาสไม่จำกัดเที่ยวบินไปไหนก็ได้ทั่วโลกตลอดปี, แจกบัตรวีไอพี ไปไหนก็เป็น “คนสำคัญมาก” ไม่ต้องเข้าคิว ไม่ต้องรอคอย ไม่ต้องโดนตรวจ และไม่มีใครบังอาจมาอ้างกฎระเบียบอะไรด้วย ฯลฯ


พรรคไหนแจก “สิทธิพิเศษ” แบบนี้ได้น่าเชื่ออย่างยิ่งว่าจะได้เสียงจากชนชั้นกลางกรุงเทพฯ แบบแลนด์สไลด์แผ่นดินไหวและอาจถึงขั้นธรณีสูบ และนั่นจะต้องเป็นจุดเริ่มต้นของการเสพติดนโยบาย “ประชานิยม” แบบแบงค็อกๆ อย่างไม่ต้องสงสัย นโยบายประชานิยมแบบกระฎุมพีกรุงเทพฯ ไม่ต้องการ “สิทธิพื้นฐาน” หรือการเข้าถึงสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานเท่าใดนัก เพราะปกติเกิดมาก็มีเหลือเฟืออยู่แล้ว (ยกเว้นระบบที่ก้าวหน้ากว่าที่เป็นอยู่มากๆ เช่น รถไฟฟ้า รถใต้ดิน) ประชานิยมที่จะครองใจกระฎุมพีกรุงเทพฯ ได้คือประชานิยมที่มอบ “สิทธิพิเศษ” หรือ “อภิสิทธิ์” ในด้านต่างๆ ต่างหาก


การที่ไม่มีพรรคไหนสามารถแจกสิทธิพิเศษแบบนี้ได้จึงทำให้คนชั้นกลางกรุงเทพฯ เข้าใจผิดหลงคิดไปว่าตนเองเลือกด้วยอุดมการณ์และศีลธรรมอันสูงส่ง ปราศจากผลประโยชน์ส่วนตัวเจือปน


ในทางกลับกัน หากจะเลือกด้วยอุดมการณ์ที่ “ถูกต้องกว่า” หรือ “เข้าใกล้” หลักการสมัยใหม่ซึ่งมีอารยะกว่าหลักการสมัยเก่าจริงๆ การเลือกพรรคที่สนับสนุนรัฐประหาร ตั้งรัฐบาลในค่ายทหาร ปราบปรามสังหารหมู่ประชาชน ส่งเสริมการปิดกั้นสิทธิเสรีภาพ ละเมิดสิทธิมนุษยชน โกหกบิดเบือนข้อเท็จจริง ใส่ร้ายป้ายสีฝ่ายตรงข้าม ฯลฯ ก็ย่อมเป็นการเลือกด้วยอุดมการณ์ที่ไม่สูงส่งอย่างน่าสยดสยอง


ในอีกมุมมองหนึ่ง หากเอาหลักเสรีประชาธิปไตยที่เป็นที่ยอมรับในโลกสากลเป็นตัวประเมินค่าจริงๆ แล้วล่ะก็ การซื้อสิทธิ์ขายเสียงของ “คนชนบท” ก็ไม่ได้เลวร้ายและสร้างความมัวหมองให้กับอุดมการณ์ประชาธิปไตย “มากไปกว่า” การสนับสนุนการทำรัฐประหาร เรียกร้องอำนาจนอกรัฐธรรมนูญให้แทรกแซงกลไกประชาธิปไตย เห็นดีเห็นงามกับการล้มรัฐบาลที่ชนะการเลือกตั้งด้วยยุทธวิธีอันโสมมครั้งแล้วครั้งเล่า และปกป้องรัฐบาลหุ่นเชิดที่ไม่ได้ชนะการเลือกตั้งของ “คนกรุงเทพฯ” แถมยังมีความชอบธรรมและน่าเห็นอกเห็นใจมากกว่าอย่างเทียบกันไม่ได้ เพียงแต่เสียงประณามคนกรุงเทพฯ ไม่ดังและถูกประโคมให้เอิกเริกเท่าเสียงประณามคนชนบทเท่านั้นเอง


ถ้าสมมติให้การประณามด้วยเหตุด้วยผลเป็นวิธีลัดที่จะชี้ให้เห็นความผิดบาปอันนำไปสู่การปรับปรุงแก้ไข คนชั้นกลางกรุงเทพฯ ก็หลงระเริงลอยนวลมานานเกินไปจากการไม่ถูกประณามเพียงพอ และการเอาแต่ประณามการซื้อสิทธิ์ขายเสียงของคนระดับล่างโดยไม่ประณามอุดมการณ์และพฤติกรรมต่อต้านประชาธิปไตยของคนระดับบน ก็เป็นเรื่องที่คู่ควรแก่การประณามเช่นกัน

 


ยุคสมัยอันมหัศจรรย์ได้สร้างอาเพศทางสังคมนานาประการ การไม่เพียงไม่มีฉันทามติในเรื่อง “sense of decency” ของสาธารณชน “ที่มีการศึกษา” ของไทยในกรณีร้ายแรงที่มีพยานหลักฐานชัดเจนท่ามกลางความปั่นป่วนทางการเมืองในรอบห้าปีที่ผ่านมา แต่ยังใช้การพิพากษาทางศีลธรรมแบบไทยๆ ที่ผิดศีลธรรมสากล หรือหลักการพื้นฐานด้านมนุษยธรรมสากล คือสิ่งบ่งบอกถึงความวิปริตทางศีลธรรมของชนชั้นมีการศึกษาของไทยซึ่งกลับยังคงหลงเชื่อในความสูงส่งทางศีลธรรมของตนเองได้อย่างเหลือเชื่อ


การประกาศตนว่า “รังเกียจคนโกง” เป็นเครื่องหมายการค้าทางศีลธรรมของคนชั้นกลางกรุงเทพฯ แต่สิ่งที่น่ารังเกียจตามมาตรฐานสังคมศิวิไลซ์อื่นๆ คนชั้นกลางกรุงเทพฯ มากมายกลับไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย เช่น วัฒนธรรมหมอบคลาน, การจำกัดสิทธิในการแสดงความคิดเห็น, การเอารถถังมายึดอำนาจรัฐ, การมีกระบวนการยุติธรรมที่ “อธรรม”, การข่มเหงรังแกคนด้อยอำนาจ, การนำเสนอข่าวของสื่อมวลชนอย่างไร้จรรยาบรรณ ฯลฯ


การจำกัดการรังเกียจไว้แค่การ “โกงเงิน” (ของทักษิณและนักการเมือง) เป็นหัวใจหลัก สะท้อนว่าโลกทัศน์ของคนชั้นกลางกรุงเทพฯ หมกมุ่นแค่เรื่องเงินๆ ทองๆ (ซึ่งเป็นข้อหาที่คนกรุงฯ มีต่อคน “ชนบท”) แต่ไม่ยึดมั่นในคุณค่านามธรรมที่สำคัญอื่นๆ


ต่อให้มีความเชี่ยวชาญตามสาขาวิชาชีพอันแสนทันสมัย มีเกียรติ หรือใช้ทักษะชั้นสูง แต่ความคิดอ่านและการแสดงออกทางสังคมการเมืองของคนชั้นกลางไทยกลับมีลักษณะล้าหลัง (backward-reactionary) แบบพวกมีการศึกษาน้อย พวกโลกทัศน์คับแคบ พวกจารีตนิยม พวกเคร่งศาสนา และพวก(เชื้อ)ชาตินิยมจัดในโลกตะวันตก ซึ่งอาจมีชื่อเรียกแตกต่างหลากหลายไปตามภูมิศาสตร์และความถนัดเฉพาะทาง อาทิเช่น “ขวาอนุรักษ์นิยม” “Neo-Nazi” “White Supremacist” “Christian Fundamentalist” ฉลากเหล่านี้เป็นเทอร์โมมิเตอร์บอกอุณหภูมิความเป็นพวก “โลกแคบ” หรือ “บ้านนอก” และลักษณะล้าหลังตกขอบแบบนี้มักกระจุกอยู่ในชนกลุ่มน้อย มิใช่ชนกลุ่มใหญ่ของประเทศ


ถ้าการศึกษาแบบตะวันตกทำให้คนตะวันตกที่มีการศึกษามีแนวโน้มจะเป็นพวก “เสรีนิยม” ตามมาตรฐานปกติ การศึกษาแบบไทยๆ ตั้งแต่ออกจากช่องคลอดจนถึงรับปริญญาในมหาวิทยาลัยกลับหล่อหลอมให้คนไทยเป็นพวก “อนุรักษนิยม อำนาจนิยม ล้าหลัง” เพราะในประเทศอนุรักษนิยมอำนาจนิยมพรรค์นี้ การศึกษา = การปลูกฝังกล่อมเกลาอุดมการณ์ของรัฐราชการ = การล้างสมองด้วยโฆษณาชวนเชื่อ การศึกษาไทยไม่ได้วางอยู่บนฐานของอุดมการณ์ที่เชื่อในความเป็นปัจเจกของมนุษย์ผู้มีสติปัญญาที่จะเรียนรู้ โต้แย้ง วิพากษ์วิจารณ์สิ่งต่างๆ ด้วยเหตุผล


การศึกษาแบบตะวันตกเริ่มต้นที่การมีจิตวิพากษ์ แต่การศึกษาไทยเริ่มต้นที่การเชื่อฟังอำนาจตามจารีตประเพณี ผลลัพธ์ที่ได้จากระบบการศึกษาที่มีปรัชญาต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้จึงสร้างมนุษย์คนละประเภท และชนชั้นกลางไทยคือผลิตภัณฑ์อันแทบจะไร้ที่ติของระบอบการสร้างความไร้การศึกษานี้


ตรงข้ามกับที่มักจะโอดครวญและก่นด่ากัน ปัญหาก้นบึ้งของสังคมไทยคือการมีความเป็นไทยมากล้นเกินไป และเอาอย่างฝรั่งน้อยเกินไป



 
วิธีสังเกตความแตกต่างระหว่างประเทศพัฒนาแล้วกับประเทศด้อยพัฒนา (หรือประเทศ “ไม่ประสงค์จะพัฒนา”) นั้นไม่ยาก แถมออกจะสนุกสนานและเต็มไปด้วยความขบขัน อะไรที่ทำในประเทศพัฒนาแล้ว “ผิด” ในประเทศด้อยพัฒนาจะ “ไม่ผิด” (เช่น รัฐประหาร, มือที่มองไม่เห็น, การมีอคติและเลือกปฏิบัติ, เหยียดมนุษย์ ฯลฯ) และในทางกลับกัน อะไรที่ทำในประเทศพัฒนาแล้ว “ไม่ผิด” ถ้าทำในประเทศด้อยพัฒนาจะ “ผิด” (เช่น วิพากษ์วิจารณ์สถาบันอำนาจ, สร้างความเสมอภาคทางวัฒนธรรมและการเมือง, ยอมรับเสียงส่วนใหญ่ ฯลฯ)

สำนึกดูถูกเหยียดหยามแบบคนกรุงเทพฯ มีมิติของทั้ง class และ ethnic ดังนั้นคนชั้นกลางกรุงเทพฯ จึงน่าจะจัดว่าเป็นพวก racist หรือ “เหยียดเชื้อชาติ” ที่สุดพวกหนึ่งในบรรดาประชากรในเขต metropolitan ของโลก


พวกเขาเหยียด “คนผิวดำ” เหยียด “แขก” เหยียด “ชาวเขา” เหยียดคนจากประเทศเพื่อนบ้านโดยเฉพาะพม่า ลาว เขมร และเหยียดผู้คนในประเทศของตนเอง ส่วน “ฝรั่ง” แม้จะเป็นที่พิศมัยและเกรงขาม แต่ก็ต้องเป็นฝรั่งตามแบบฉบับ คือ ฝรั่งผิวขาวชนชั้นกลางที่รักเมืองไทยและรู้ที่ต่ำที่สูง ถ้าพูดไทยได้และไหว้เป็นด้วย ก็จะยิ่งเป็นที่เสน่หาน่าเอ็นดู ทว่าหากเป็นฝรั่งนอกจินตภาพอันสวยงามนี้ เช่น ฝรั่งขี้นกสกปรก หรือฝรั่งชอบวิจารณ์เมืองไทยในทางเสียๆ หายๆ คนชั้นกลางไทยก็รังเกียจและไล่ด่าเปิดเปิงได้เหมือนกัน


ด้วยตัวอย่างอันมากล้นมหาศาล การแสดงการหมิ่นหยาม “คนอื่น” ของคนชั้นกลางกรุงเทพฯ ประจานความไม่มีวัฒนธรรมของพวกเขาได้โอ่อ่าตระการตาทีเดียว


สิ่งแรกที่ควรให้การศึกษาคนชั้นกลางกรุงเทพฯ หรือหากจะทำแคมเปญรณรงค์เพื่อการตื่นรู้ไปเลยก็ยิ่งวิเศษ คือความเข้าใจผิดมหันต์ของคนชั้นกลางกรุงเทพฯ​ว่าตนเองเป็นผู้มีการศึกษาและเป็นคนดี


การศึกษาแสวงหาความรู้ ข้อมูล การถกเถียง และประสบการณ์จริง “นอก” ระบอบความรู้ (ความหลอกลวง/การโกหกมดเท็จ) กระแสหลักภายใต้อุดมการณ์ชาติ ศาสน์ กษัตริย์ จึงเป็นความรู้ที่ “จริงกว่า” และ “ถูกต้องกว่า” ผู้ที่แสวงหาความรู้แบบนี้และสลัดทิ้งการครอบงำความ(ไม่)รู้แบบเดิมจึง “มีการศึกษากว่า” ผู้ที่จมปลักอยู่กับมายาคติและมิจฉาทิฐิเกี่ยวกับเมืองไทยซึ่งบังเอิญเป็นคนชั้นกลางไทยในกรุงเทพฯ นั่นเอง


ตรงข้ามกับที่คนชั้นกลางคิด การทำความเข้าใจขบวนการประชาชนคนเสื้อแดงและคน “ชนบท” ที่ถูกเหยียดหยามเองนั่นแหละที่จะทำให้คนชั้นกลาง(หรืออันที่จริง เราทุกคน) มีการศึกษาขึ้น เข้าใจสังคมการเมืองมากขึ้น และปลดเปลื้องมายาคติ-มิจฉาทิฏฐิที่มีมาแต่เดิมได้เร็วขึ้น



 
ไม่ใช่แค่ชนชั้นกลางเท่านั้นที่น่าเคลือบแคลงเรื่องการศึกษา แต่บรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ องค์กรและคณะกรรมการต่างๆ ที่ต้องใช้ผู้มีวิชาความรู้จำนวนมากมายก่ายกองกลับแสดงความไร้การศึกษาและไร้จริยธรรมออกมากันอย่างน่าสมเพชอเนจอนาถ แบบอย่างล่าสุดที่ควรแก่การจารึกไว้คือ คณะกรรมการ(ทำลาย)สิทธิมนุษยชนแห่งชาติที่ให้ท้ายและแก้ต่างให้กับรัฐบาลที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรงและเห็นประจักษ์กันไปทั่วโลก ผู้ใหญ่คนหนึ่งให้โอวาทว่าคนไทยตามบ้านนอกเป็นคนหิวกระหายและนิสัยเสียเพราะอยากได้ของที่มีคนเอามาล่อ ผู้ใหญ่อีกคนหนึ่งชอบแสดงตนเป็นผู้ทำงานเพื่อแก้ไขความยากจนให้คนจนมีอำนาจมากขึ้น แต่กลับแสดงปาฐกถาคัดค้านการปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่ำ เพราะผู้ใช้แรงงานควรอยู่อย่างพอเพียง

จะมีอะไรน่าหัวเราะและน่าอาเจียนไปกว่านี้อีก ฝ่ายที่กดขี่ประชาชนทั้งทางวัฒนธรรม การเมือง และเศรษฐกิจไม่ให้มีโอกาสเลื่อนสถานะให้ดีขึ้นที่แท้จริงและอำมหิตที่สุดแทนที่จะเป็นฝ่าย “ทุนสามานย์” อย่างที่มักประณามกัน กลับเป็นฝ่ายใส่หน้ากาก “คนดีมีคุณธรรม” ทั้งนั้น


ในทางวัฒนธรรม จงเป็นผู้น้อยผู้ไร้ค่าที่กราบไหว้และเชื่อฟังผู้ใหญ่ต่อไปจนตาย ในทางการเมือง จงเป็นพวกไร้การศึกษาที่ถูกเหยียดหยามเสียงในการเลือกตั้ง หากชนะรอบนี้ก็จงรอถูกยึดอำนาจกลับจากกลุ่มอำนาจเก่าที่มีศีลธรรมตอแหลในการปกครองเหนือกว่า ในทางเศรษฐกิจ คนบ้านนอกจงอย่าทะเยอทะยาน อย่าอยากได้อะไรเกินตัว ถ้าเดือดร้อนแสนสาหัส ให้รอถุงยังชีพที่ภูมิลำเนา คนชั้นแรงงานจงพอเพียงและพอใจกับการดำรงชีพอันไร้ศักดิ์ศรีและไร้ความหวังที่จะมีอนาคตที่ดีกว่าด้วยเงิน 150 บาทต่อวัน ในยุคสมัยที่เงิน 150 บาทนั่งแท็กซี่ไปประชุมคณะกรรมการร้อยพ่อพันแม่เที่ยวเดียวยังไม่ถึงที่หมายเลย


การขึ้นค่าแรงเป็น 300 บาทต่อวันจะส่งผลกระทบทางดีทางร้ายต่อระบบเศรษฐกิจ ผู้ประกอบการ และแม้แต่ตัวผู้ใช้แรงงานเองอย่างไรเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันได้ แต่ทัศนคติที่แฝงอยู่ในการให้เหตุผลของผู้อาวุโสเหล่านี้เพ้อฝันอย่างโหดเหี้ยมยิ่งกว่านายทุนที่มีความเห็นต่อเรื่องค่าแรงไปตามสภาพความเป็นจริงของเศรษฐกิจสังคม


เลิกทำตัวเป็นนักบุญหลอกลวงสาธารณชนเถิด กดขี่กันตรงไปตรงมา ไม่ต้องตลบแตลงอ้างความสูงส่งทางศีลธรรม ยังจะน่าเลื่อมใสกว่า


เนื่องจาก “คุณธรรมจริยธรรม & ภูมิปัญญา” เป็น “ไสยศาสตร์” ที่พวกที่ได้รับการยกย่องเชิดชูจากสังคมไทยเหล่านี้ใช้สยบและบิดเบือนหลักการและเหตุผลของฝ่ายประชาธิปไตยอย่างสัมฤทธิผลมาตลอด นอกจากต้องปลดหน้ากากแล้วส่องไฟให้เห็นเต็มตาว่า “พวกคุณไม่ใช่คนดี” แล้ว ยังต้องให้การศึกษาอีกว่าการเรียกร้อง “จิตสำนึกใหม่” กับประชาชนที่ถูกเหยียบย่ำแทนที่จะเรียกร้องกับเครือข่ายชนชั้นนำเก่าที่กระทำการเหยียบย่ำนั้นเป็นเรื่องเหลวไหลเพ้อเจ้อที่ควรจะหยุดพร่ำเพ้ออย่างไม่รู้จักพอเสียที


การเทศนาซ้ำๆ ซากๆ ในเรื่อง New Consciousness (ซึ่งเป็นทฤษฎีทางภูมิปัญญา/จิตวิญญาณแนวหนึ่งในกระแสนิวเอจของบรรดาชาวตะวันตกในสังคมเสรี-ทุนนิยม-ประชาธิปไตย) แบบปิดตาข้างหนึ่งในสังคมอำนาจนิยม ก็เหมือนกับการเอาเรื่อง Environment หรือ Global Warming มาตำหนิการใช้กล่องโฟมกับถุงพลาสติกในการชุมนุมของคนเสื้อแดง โดยไม่แตะต้องเรื่องการใช้ปืนกับสไนเปอร์สังหารผู้ชุมนุมโดยกองทัพและรัฐบาล ถ้าผู้นำในการเผยแพร่ “New Consciousness” ในเมืองไทยคิดได้แค่นี้ ก็สมควรจะต้องทบทวนขนาดจิตของตัวเองว่าน่าจะ “เล็กๆ แคบๆ” ไม่ได้ “ใหญ่” และ “ใหม่” อย่างที่ชอบยกย่องตัวเองกัน คนที่ชอบเทศนาเรื่อง “จิตสำนึกใหม่” เองนั่นแหละที่ควรจะมีจิตสำนึกใหม่


ควรเพิ่มเติมด้วยว่า เทรนด์ทางภูมิปัญญาแบบ “จิตสำนึกใหม่” นี้เมื่ออิมพอร์ตเข้ามาในเมืองไทยก็สวมรับและบรรสานสอดคล้องกับท่าทีทางภูมิปัญญาเดิม(ซึ่งอิมพอร์ตมาเหมือนกัน)คือพุทธศาสนา หัวใจของภูมิปัญญาทั้งสองแบบคือ Moral (Spiritual) Hierarchy ซึ่งยิ่งได้รับการเน้นย้ำเพื่อประโยชน์ของชนชั้นนำตามจารีตในบริบทของสังคมวัฒนธรรมไทย ทั้งพุทธศาสนาและจิตสำนึกใหม่ถูกใช้เป็นเครื่องมือของชนชั้นนำเก่าและเครือข่ายที่จะแบ่งแยกผู้คนตามลำดับชั้นของศีลธรรมและระดับการวิวัฒนาการของจิต ศีลธรรมชั้นสูงสุดและระดับวิวัฒนาการของจิตขั้นสูงสุดย่อมเป็นคุณสมบัติที่ไม่ต้องตรวจสอบของเครือข่ายชนชั้นนำ ในขณะที่ประชาชนสามัญทั่วไปถูกยัดข้อหาว่ามีระดับชั้นทางศีลธรรม(รวมทั้งระดับขั้นของการบรรลุธรรม)และวิวัฒนาการของจิตที่ต่ำกว่าโดยไม่ต้องตรวจสอบเช่นกัน


ความวิปริตทางภูมิปัญญาแบบนี้คือการที่พุทธศาสนาและจิตสำนึกใหม่ถูกอ้างให้เป็น “ที่มา” และ “รากฐาน” ของทั้ง “ปัญญา” และ “ศีลธรรม” ที่ถูกต้องบริสุทธิ์สมบูรณ์ที่สุดในการตัดสิน อธิบาย และเสนอทางออกให้กับปรากฏการณ์ทุกชนิดในสังคม ด้วยท่าทีเช่นนี้ สังคมไทยจึงกลายเป็นหมู่บ้านเด็กในนิทานที่ทุกอย่างถูก simplified ให้ง่ายดายดูบ้องแบ๊วไร้เดียงสา แต่ถ้าขยี้ตาแรงๆ หรือทุบกะโหลกหนักๆ เราก็จะพบว่าเฉพาะในนิทานเท่านั้นจึงจะมีหมู่บ้านเด็กที่ดำรงอยู่ในโลกที่เป็นไปได้แบบนี้ ในความเป็นจริงการใช้พุทธศาสนาและจิตสำนึกใหม่แบบตื้นเขินและหลอกลวงกำลังทำให้สังคมไทยกลายเป็นหมู่บ้านคนปัญญาอ่อนมากกว่า


Moral (Spiritual) Hierarchy แบบ Buddhism และ New Consciousness แบบไทยๆ จะถูกใช้เป็นกฎเกณฑ์ทางศีลธรรมในสังคมระดับกว้าง (ทั้งที่ควรจะเป็นทางเลือกในการพัฒนาตนเองของปัจเจก) เพื่อกลบเกลื่อน บิดเบือนและหักล้างความ “ผิด” ในระบอบจริยธรรมแบบใหม่ซึ่งให้ความสำคัญกับสิทธิเสรีภาพ ความเสมอภาค ความยุติธรรม และความรับผิดชอบตรวจสอบได้ ดังนั้นเมื่อระบอบจริยธรรมแบบใหม่ต้องการ “เปิดโปง” และ “เอาผิด” ฝ่ายอำนาจนิยมที่ละเมิดหลักสิทธิมนุษยชน พวกนิยมพุทธและจิตสำนึกใหม่แบบไทยๆ (ซึ่งถูกตีความและให้อรรถาธิบายจนกลายเป็นเนื้อเดียวกัน) จะพากันออกมาเทศนาการให้อภัยไม่จองเวร เรียกร้องให้มองทุกอย่างแบบองค์รวม สรรพสิ่งเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกัน อย่าคิดแยกส่วนตายตัวสุดโต่ง เพราะผิดธรรมชาติความเป็นจริง อย่าแบ่งแยกฝ่ายกดขี่กับฝ่ายถูกกดขี่ อย่าแบ่งแยกคนฆ่ากับคนถูกฆ่า (แต่ดันแบ่งแยกพวกบรรลุธรรมแล้วกับพวกยังไม่บรรลุธรรม แบ่งแยกจิตเล็กกับจิตใหญ่!)


ในที่สุดแล้ว ที่ถูกด่าว่า “ทุน” กับที่ถูกสดุดีว่า “คนดี” ฝ่ายไหนสามานย์อย่างลึกซึ้งกว่ากัน สังคมไทยต้องใช้ “จิตสำนึกใหม่” เพื่อการแยกแยะโดยแยบยล



 
การโหมปลุกระดมเรื่องศีลธรรมคุณธรรมจริยธรรมเพื่อยกตัวเองและเหยียบฝ่ายเสรีประชาธิปไตยของเครือข่ายชนชั้นนำเก่า ทำให้สังคมไทยสร้างภาพหลอนขึ้นจากมรดกความเป็นสังคมเบาปัญญามาแต่เดิมว่า ความมีศีลธรรมอยู่คู่กับฝ่ายสถาบันตามจารีต และความไม่มีศีลธรรมอยู่คู่กับฝ่ายเรียกร้องเสรีประชาธิปไตย หรือพูดอีกอย่างว่า เสรีประชาธิปไตยแบบตะวันตกเป็นลัทธิที่ไร้ศีลธรรม

ถ้าตัดเรื่องศีลธรรมจอมปลอมแบบมือถือสากปากถือศีลของสังคมไทยออกไป การเรียกร้องเสรีประชาธิปไตยโดยมูลฐานแล้วคือการเรียกร้อง “จริยธรรม” แบบใหม่ให้เป็นคุณค่าร่วมของคนในสังคมแทนระบบศีลธรรมแบบเก่าของสังคมโบราณ (traditional values) ซึ่งวางอยู่บนคติการจำแนกคนตามลำดับชั้นและอิงอยู่กับศีลธรรมทางศาสนาและอุดมการณ์อำนาจศักดิ์สิทธิ์นิยมของชนชั้นปกครอง


กล่าวอย่างกว้างที่สุด คุณค่าพื้นฐานที่จริยธรรมแบบใหม่ของเสรีประชาธิปไตยเชิดชู (ซึ่งไม่ได้แปลว่าเป็นอุดมการณ์สัมบูรณ์ปราศจากปัญหา ข้อบกพร่อง ข้อวิจารณ์และความขัดแย้งในทางทฤษฎีและทางปฏิบัติ) คือ หลักการและกฎกติกาในสังคมต้องมาจากเหตุผล (Reason) ไม่ใช่อำนาจศักดิ์สิทธิ์เหนือธรรมชาติ (God), การยึดมั่นในสิทธิ เสรีภาพ ความเสมอภาค (Human Rights, Liberty, Equality), ความอดทนอดกลั้นต่อความแตกต่าง (Tolerance), นิติรัฐ (Rule of Law), การเลือกตั้งเสรีและยุติธรรม (Free & Fair Election), การไม่เลือกปฏิบัติ (Anti-Discrimination), การรับผิดชอบและตรวจสอบได้ (Accountability) ฯลฯ


จะเห็นได้ว่าการที่สังคมใดจะเปลี่ยนมายึดถือ “คุณค่าแบบใหม่” แบบนี้ได้ก็ต้องมีการปฏิรูป/ปฏิวัติอุดมการณ์วัฒนธรรมเดิมที่ขัดแย้งอย่างถึงรากกับคุณค่าเหล่านี้ด้วย เมื่อมองสิ่งที่เกิดขึ้นในรอบหลายปีที่ผ่านมา เราก็จะยิ่งเห็นว่าคุณค่าเสรีประชาธิปไตยข้างต้นนี้เป็น “จริยธรรมสมัยใหม่” ที่คนชั้นกลางกรุงเทพฯ ไม่มีหรือมีอย่างกะพร่องกะแพร่ง


ฉะนั้นหากประเมินด้วยหลักเกณฑ์ทางจริยธรรมสมัยใหม่เหล่านี้อย่างจริงจัง คนชั้นกลางกรุงเทพฯ ที่ต่อต้านคุณค่าดังกล่าวจึงไม่ได้เป็นคนดี พวกเขาเป็น “คนไม่ดี” อย่างไม่อาจบิดพริ้วได้


หลักการสมัยใหม่เหล่านี้มีรากมาจากความคิดปรัชญาแบบ Enlightenment การปฏิเสธหลักการพื้นฐานนี้ของคนชั้นกลางกรุงเทพฯ ในแง่หนึ่งก็คือการปฏิเสธแสงสว่าง เพราะในความมืด ความฉ้อฉลที่พวกเขาเคยชินมิอาจมองเห็นและตรวจสอบได้ “Endarkenment” ของไทยปลุกเสกความมืดให้เป็นสรวงสวรรค์อันน่าหลงใหล ในการสร้างฝันอันสูงสุดถึงความมืดชั่วนิรันดร์ที่ทำให้ความสว่างเป็นอาชญากรรมนี้ บุตรธิดาแห่งรัตติกาลพึงพอใจกับการมองไม่เห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็น



 
เฉพาะประเด็นการเลือกตั้งที่เพิ่งผ่านพ้นไป คนชั้นกลางไทยควรทำความเข้าใจเบื้องต้นว่า การที่พวกเขาจำนวนหนึ่งเลือกประชาธิปัตย์จากความเกลียดกลัวทักษิณ-พรรคเพื่อไทย-เสื้อแดง ไม่ใช่เพราะพวกเขามีการศึกษาสูง มีคุณธรรมจริยธรรมชั้นเลิศ และรู้เท่าทันการเมืองอย่างที่ทึกทักและปลอบประโลมกันเองแต่อย่างใด แต่พวกเขาเลือกพรรคเบอร์สิบเพราะพวกเขาเลือกข้าง และข้างที่พวกเขาเลือกคือข้างอนุรักษนิยม-จารีตนิยม (ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ monarchy-military)

แต่ข้างอนุรักษนิยม-จารีตนิยมซึ่งมีพรรคประชาธิปัตย์เป็นตัวแทนสำคัญที่สุดในระบบพรรคการเมืองไม่สามารถเทียบได้อย่างเด็ดขาดกับบรรดาพรรคแนว “Conservative” ของประเทศประชาธิปไตยที่พัฒนาแล้ว เพราะ “อนุรักษนิยม” ในประเทศเหล่านั้นต้องนำเสนอแนวทางอยู่ “ภายใต้” กฎกติกาและคุณค่าประชาธิปไตยที่ทุกฝ่ายยอมรับร่วมกัน แต่สิ่งที่ “อนุรักษนิยม” ในเมืองไทยกระทำอยู่ผ่านเครือข่ายลูกสมุนทุกระดับทั้งในที่ลับและที่แจ้ง คือการสกัดขัดขวางและทำลายการเติบโตของประชาธิปไตย ด้วยวิถีทางและวิธีการที่ละเมิดหลักประชาธิปไตยและมนุษยธรรมสากล


พูดง่ายๆ ก็คือ ฝ่ายอนุรักษนิยมไทยโดยเนื้อแท้คือเผด็จการอำนาจนิยม ซึ่ง “มืด” และ “เถื่อน” เกินกว่าจะเอาไปเทียบกับอุดมการณ์อนุรักษนิยมในประเทศศิวิไลซ์ และไม่มีหลักจริยธรรมสมัยใหม่ใดจะสนับสนุนและให้ความชอบธรรมกับเผด็จการอำนาจนิยมได้


ถ้าตระหนักว่าการเลือกฝ่ายจารีตนิยม (the Establishment) ก็เพราะต้องการจะยืนหรือหมอบอยู่ข้างนี้ และต่อให้เห็นความชั่วร้ายฉ้อฉลนานัปการของฝ่ายจารีตนิยม แต่ก็ยังเลือกที่จะอิงแอบแนบชิดอยู่กับระบอบเก่า นี่ต้องถือว่าเป็นการเลือกที่มีเหตุผลของฝ่ายรอยัลลิสต์ แต่การปักใจว่าการเลือกฝ่ายจารีตนิยมของตนเองเป็นการเลือกอันชาญฉลาด สูงส่ง ถูกต้องดีงาม และเท่เก๋ไก๋ต่างหากที่แสดงถึงความไร้การศึกษาของผู้เลือก


และเมื่อคำนึงถึงอาชญากรรมโดยรัฐในการสังหารประชาชน (รวมทั้งสื่อมวลชนต่างชาติ) ที่มีพยานหลักฐานฉาวโฉ่ไปทั่วโลก ทว่ารัฐบาลอภิสิทธิ์และกองทัพยังปิดบังอำพราง โกหก ใส่ร้าย โยนความผิดและไม่ยอมรับผิดจนถึงทุกวันนี้แล้ว การเลือกเพื่อให้พรรคนี้ได้กลับมาครองอำนาจอีก เป็นสิ่งที่ผู้เลือกต้องใคร่ครวญและสำรวจศีลธรรมประจำตนด้วยจิตใจอันเที่ยงธรรม(ถ้ามี)เอาเอง






ยังกะชาร์ลี แช็ปปลิน!




We All Love Porn

posted on 28 May 2011 14:28 by chubbyhole in Captures, Head-in-the-Hole

(adult adult content...)




ประมาณเดือนที่แล้ว ผมหลงเข้าไปในเว็บไซท์ชื่อ tumblr. โดยบังเอิญ  tumblr. เป็นเว็บไซท์ที่ให้บริการเนื้อที่ blog เหมือน blogspot, wordpress หรือ exteen  มีคนเข้ามาสร้างบล็อกของตัวเองเพื่อเผยแพร่แบ่งปันสิ่งที่เขาชอบเขาสนใจ คอมมูนิตี้ต่างๆ จึงเกิดขึ้นมากมาย : คอมมูนิตี้ของคนชอบแมว ชอบหมา ชอบข่าวการเมือง ชอบการ์ตูน ฯลฯ คอมมูนิตี้ที่ผมหลงเข้ามานี้ มัน-สวีเดน มันฮอลแลนด์ยังไงก็ไม่ทราบ ทุกคนโพสท์ภาพโป๊เปลือยกันเปรอะบล็อก ทั้งโป๊เมนสตรีม โป๊ทางเลือก โป๊เฉพาะกลุ่ม โป๊เฉพาะ-เฉพาะกลุ่ม เป็นภาพถ่าย วีดีโอ การ์ตูน ทุกชาติพันธุ์ ที่ tumblr., คุณสามารถแนบความคิดเห็นใต้รูปภาพ (ซึ่งก็จะเป็นความคิดเห็นประมาณ โอ ไออยากจะทำอย่างนู้นอย่างนี้กับสิ่งที่ปรากฏอยู่บนรูปภาพ), มีปุ่มให้คุณกด likeและปุ่ม reblog การรี-บล็อกคือ การเอารูปนั้นมาโพสท์ใหม่บนหน้าบล็อกของเราเอง -คือถ้าชอบก็เอาไปได้เลย ไม่มีใครหวง
ฉะนั้น โดยพื้นฐานแล้ว มันก็คือการแข่งขันกันสะสมและเผยแพร่อัลบั้มรูปโป๊นั่นเอง โดยที่ใต้รูปแต่ละรูปจะมีประวัติบอกว่าใครชอบรูปนี้บ้าง ใคร reblog ไปแล้วบ้าง พอคุณกดไล่ไปที่ชื่อต่างๆ อัลบั้มโป๊เล่มใหม่ก็จะปรากฏขึ้นมาเรื่อยๆ  คุณก็คลิก, พลิกศึกษาไปทีละหน้า ชอบรูปไหนก็ reblog ใส่อัลบั้มของตัวเอง หรือเซ้ฟเก็บในคอมพ์ไว้ใช้ในยามที่ไม่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ต และถ้าคุณชอบบล็อกหรืออัลบั้มของใคร คุณก็สามารถเลือกที่จะ follow บุคคลนั้นเพื่อดูการอัพเดทล่าสุดที่จะแสดงในหน้า dashboard (เหมือนหน้า home ของเฟสบุ๊ค) ผม follow ไป 61 ราย แต่ละวัน traffic แน่นเอี้ยด ถี่ยิบ ทุกคนขยันอัพเดทบล็อกของตัวเอง เมื่อพิจารณาจากเวลาอัพเดทของแต่ละคนแต่ละครั้ง ผมเชื่อว่าสมาชิกบางท่านไม่เคยออกจากบ้านเลย นั่งบล็อกหรือรีบล็อกรูปโป๊ทั้งวัน 
ตัวผมเอง รู้จัก tumblr. ตอนแรก ก็ไม่ออกจากห้องเลยเหมือนกันสามวันติด ในเวลาไม่กี่อาทิตย์ผมรีบล็อกอัพเดทไปแล้วสองร้อยกว่ารูป (ทั้งนี้คัดจากหลายพันรูป) ทั้งเห่อและตื่นเต้น ผมไม่เคยเห็นรูปโป๊เฉพาะ-เฉพาะ-เฉพาะกลุ่มจำนวนมากขนาดนี้มาก่อน 



 
ความอีหลักอีเหลื่อเกิดขึ้นเพราะภาพโป๊มันเกี่ยวข้องกับกฎหมาย, เสรีภาพ, ศีลธรรม ฯลฯ ที่เห็นชัดคือปัญหาเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์และสิทธิส่วนบุคคล ผมสังเกตุว่าสมาชิกบางคนจัดการกับปัญหาเหล่านี้ ด้วยการแปะคำแถลงไว้ที่หัวบล็อก อย่างเช่น "รูปทั้งหมดได้มาจากอินเตอร์เน็ต ชั้นไม่เคยอ้างสิทธิว่าเป็นเจ้าของรูปภาพเหล่านี้ ถ้ามันเป็นของคุณหรือเป็นรูปภาพของคุณ ก็ขอให้บอกมา ชั้นจะรีมูฟมันออก" ง่ายๆ แบบนี้เลย หรือพวกที่แคร์เด็ก สตรี คาวบอย และอนุรักษ์นิยม ก็จะแถลงว่า : "ชั้นชอบรูปพรรค์นี้และจะโพสท์แต่รูปพรรค์นี้เท่านั้น หากมันทำให้ใครขุ่นเคืองหรือไม่สบายใจ กรุณาไปที่อื่น" โดยส่วนตัวผมชอบอันนี้, เรียบง่าย, ส่งสารครบ : "ชั้นชื่อแดเนียล อยู่ชิคาโก บล็อกนี้อาจมีเนื้อหาลามก." 
ผมก็ไม่รู้ว่าหลักเกณฑ์ทางจริยธรรมของการเผยแพร่ภาพโป๊ควรเป็นอย่างไร ก็ได้แต่ชื่นชมความเป็นเสรีนิยมอยู่ห่างๆ  อะไรทำให้มัน free ได้ถึงขนาดนี้ ที่นี่ไม่มีปุ่มรีพอร์ท ไม่มีลูกเสือไซเบอร์ ผู้จัดการ/คนดูแลเว็บไซท์ไม่เคยเข้ามายุ่มย่าม ไม่มีใครแง้บๆๆๆ ว่ามันผิดศีลธรรม(ของตัวฉันเอง)

ที่ผ่านมา เคยมีสมาชิกท่านหนึ่งส่งเมสเสจหลังไมค์มาขอให้ผม remove รูป โดยบอกว่ามันเป็นรูปของเค้า (ใช้คำ 'โปรดรีมูฟด้วย แต๊งกิ้ว' สุภาพมาก) รูปนั้นโชว์หราเห็นหน้าตา, ใส่เสื้อ ไม่ใส่กางเกง ผมรีมูฟออกตามมารยาท 
แล้วเรื่อง'รีมูฟรูป'นี้ก็ทำให้ผมเครียดขึ้นมา เมื่อผมนึกขึ้นได้ว่า ในอดีต ผมก็เคยซุกซน ชอบโพสท์ท่าถ่ายรูปถ่ายคลิปวีดีโอวาบหวิวเล่นกับเพื่อนฝูงคนรู้จัก ไหนจะภาพที่อาจถูกบันทึกไว้ตอนที่ไซเบอร์เซ็กส์ทางแคมฟร็อกหรือเอ็มเอสเอ็น ภาพหรือคลิปเหล่านั้นตอนนี้กระจัดกระจายอยู่ที่ไหนบ้างก็ไม่รู้ เรื่องนี้ซีเรียสมาก เพราะผมเคยเห็นรูปของคนที่ผมรู้จัก ถูกเผยแพร่ในบล็อก tumblr. โป๊เหล่านี้ หลายครั้งหลายหน (เพราะผู้คน reblog กันไปมา) แต่สำหรับเขา มันคงน่าภูมิใจ เพราะเป็นรูปที่ดูน่ารักดี และไม่ติดเรทเอ็กซ์ (นุ่งกางเกง)
...ไม่เหมือนกับรูปที่ผมเคย(ถูก)ถ่าย เฮ่อ ผมกล้าเพราะแอลกอฮอล์จริงๆ  
ถึงตอนนี้ก็ไม่ค่อยตลกเสียแล้ว ถ้ามีคนโพสท์เผยแพร่ภาพเหล่านั้นโดยที่ผมไม่รู้ ผมจะทำยังไง (ร้ายไปกว่านั้น ถ้าโพสท์แล้ว ไม่มีคนมากดไล้ค์ ไม่มีใคร reblog ผมจะทำยังไง)
ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ จากจำนวนสมาชิกหลายล้าน, จะต้องใช้เวลานานแค่ไหน กว่าจะรู้ว่ารูปของเราไปโชว์หราอยู่ที่ใด จะได้ตามไปขอให้เค้ารีมูฟออก ผมจึงอยากจะใช้โอกาสนี้วิงวอนเพื่อนๆ -หากท่านบังเอิญไปเห็นภาพแหกของชับบี้โฮลบนหน้าบล็อกของใคร โปรดอีเมล์มาบอกกันด้วย -ผมเป็นครู มันดูไม่ค่อยเหมาะสม 
ต่อจากนี้คงจะต้องเตือนตัวเองให้ครองสติให้ดี ไม่เมาเหล้าแล้วเข้าไปข้องเกี่ยวกับกิจกรรมเสี่ยงๆ แบบนี้อีก 



 
เพื่อนบางคนเป็นห่วงว่าจะดีหรือ อยู่แต่ในบ้าน ดูรูปโป๊จำนวนมากเป็นเวลานานๆ ? บางทีมันก็ไม่ดีหรอก การดูรูปใน tumblr. นอกจากจะตื่นเต้นได้อารมณ์ผจญภัยแบบนักสำรวจแล้ว ความทุกข์ระทมเพราะโหยหาอดีตก็อาจเกิดขึ้นด้วย  รูปภาพเหล่านี้นำภาพความหลังกลับมาน่ะสิ เห็นแล้วแทบร้องไห้ คิดถึงผู้คน กับความหลากหลาย(diversity)ทางชนชาติและวัฒนธรรม ผมคิดถึงที่ที่-ภาพเปลือยของคนลาติน คนขาว คนดำ, ไม่ได้ปรากฏให้เห็นอยู่แค่บนจอ (เช็ดน้ำตา) 

นอกนั้นก็มีแต่ความสนุกสนาน ถ้าเป็นรูปโป๊, มันไม่เคยมีคำว่า'มากเกินไป' เพราะพอถึงจุดหนึ่งคุณก็จะเบื่อ, อยากออกจากบ้าน อยากออกไปทำงาน... แต่ถ้าคุณไม่มีงานทำ, เลือกที่จะดูรูปโป๊อยู่ที่บ้านทั้งวัน 

-ถ้าคุณไม่เบื่อ, มันก็เป็นเรื่องของคุณอยู่ดี. 





http://yes-butno.tumblr.com
http://www.tumblr.com/




























 











(ชื่อเรื่องลอกมาดื้อๆ จากมาจากรูปนี้ เซ้ฟจาก tumblr. ไม่ทราบเครดิต ขออภัย)

 

Bill Hicks

posted on 19 May 2011 20:30 by chubbyhole in chubbyquotes, Head-in-the-Hole



“ผมเป็นตลก แล้วก็เป็นกวี ฉะนั้น อันที่คุณไม่ขำ –มันคือบทกวี”
Bill Hicks (1961-1994)


ผมเพิ่งเป็นแฟนกับ Bill Hicks เมื่อต้นปีนี้เอง มีเพื่อนแนะนำให้รู้จัก แล้วเราก็สนิทกันผ่านทางอินเตอร์เน็ต(ยูทู้ป)  
ขอขอบคุณแฟนๆ ของบิล ที่อัพโหลดเผยแพร่ผลงานมากมายของเขา ทั้งคอนเสิร์ตอัลบั้มต่างๆ งานที่แสดงในคลับ ในโรงละคร ในทีวี คลิปสัมภาษณ์ คลิปออดิโอ คลิปบู๊ตเล้ก ฯลฯ ดูไปไม่กี่คลิป, Bill Hicks ก็กลายเป็น stand-up comedian คนโปรดคนใหม่ของผม...


เช่นเดิม, โชว์ตลกดีๆ ให้ความรู้สึกเหมือนการดูร็อคคอนเสิร์ตดีๆ  มันมันส์ สะใจ เคมีสูบฉีด กระตุ้นให้เกิดพลังงาน
ความร็อคของบิล... ใครจะเปิดโชว์ด้วยคำทักทายแบบนี้? : “ขอบคุณครับ เป็นยังไงกันบ้าง? (ผู้ชมตอบ) ผมก็เหมือนกัน คุณทนผมหน่อยนะ ผมเหนื่อย, ผมเบื่อการเดินทาง, เบื่อการเล่นตลก, เบื่อการจ้องมองใบหน้าโล่งโล่งของพวกคุณ ที่กำลังมองกลับมาที่ผม, หวังจะให้ผมเติมเต็มชีวิตกลวงกลวง ด้วยเรื่องตลกที่พวกคุณไม่มีทางคิดได้เอง...” 
เขาดูถูกเหยียดหยามคุณผู้ชมด้วยใบหน้าที่บอกว่ากูเบื่อจริงๆ นะ บิลยิ้มบ้างไม่ยิ้มบ้าง ทีเล่นทีจริง ชอบหัวเราะสะใจเหมือนคนบ้า กับชอบตะโกนแสดงอารมณ์โกรธหรือความอึดอัดใจออกมาบ่อยๆ  ด้วยหน้าตาและ บุคลิกที่ยียวน บางครั้งบิลดูมีเสน่ห์ มีพลังดึงดูดทางเพศ แต่บางครั้งก็ดูเหมือนพวกโรคจิตเข้าขั้นฮาร์ดคอร์ บิลไม่ดื่มเหล้าไม่เสพยา แต่ประกาศตัวว่าไม่ต่อต้านยาเสพติด
และเนื่องจากทุกวันนี้มีแต่ข่าวที่เสนอภาพความเลวร้ายของยาเสพติด บิลจึงฝันที่จะได้เห็นทีวีรายงานข่าวยาเสพติดในแง่บวก 
แบบ (บิลเลียนเสียงผู้ประกาศ) :  “วันนี้ เด็กหนุ่มเมาแอซิดแล้วตระหนักว่า
สรรพสิ่งเป็นเพียงพลังงานที่ถูกควบแน่นโดยแรงสั่นสะเทือนเบาๆ  
เราทั้งหมดมีสำนึกอันเดียวกัน ออกสัมผัสโลกอย่างพินิจพิเคราะห์ 
ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความตาย ชีวิตเป็นเพียงความฝัน
และเราเป็นเพียงจินตนาการของตัวเราเอง...
ต่อไปเชิญพบกับทอมและข่าวพยากรณ์อากาศ”


ตลกของเขาคมคาย สร้างเซอร์ไพรส์ไม่หยุดหย่อน ด้วยความชอบเป็นพิเศษ วันนี้ขอให้นึกเสียว่าผม(ชบฮ.)เป็นดี.เจ. มาเปิดเรื่องตลกจากหลายๆ อัลบั้ม หลายๆ โชว์ของ Bill Hicks ให้คุณฟังก็แล้วกัน : 
เรื่องเกย์ในกรมทหาร (gays in military) ที่ยังเป็นเรื่องถกเถียงโต้แย้งกันไม่จบ เชิญฟังความคิดเห็นของบิล ฮิคส์ “นี่เป็นความรู้สึกของผมต่อเรื่องเกย์ในกองทัพ : ใครก็ตาม, ปัญญาอ่อนถึงขนาด, อยากจะเข้ามาอยู่ในกองทัพ, สมควรได้รับอนุญาต.” 

เรื่องเซ็นเซอร์ชิป “เซ็กส์กลายเป็นเรื่องชั่วร้ายไปตั้งแต่เมื่อไหร่? รัฐเซ็นเซอร์เพลย์บอย, สื่อโป๊ทั้งหมด โดยให้เหตุผลว่า มันก่อให้เกิดมโนทัศน์ทางเพศ” บิลบอกว่า “ทุกอย่าง” แหละที่ก่อให้เกิดมโนทัศน์ทางเพศ “คุณอาจจะนั่งอยู่ในรถไฟ แล้วมันก็โยกกำลังดี (เขานั่งโยกช้าๆ บนเก้าอี้) กางเกงก็รัดนิดหน่อย โอพระเจ้า จู๋เด่ขึ้นมาในรถไฟ... แล้วจะให้เราจะทำยังไง... 
-แบนขนส่งมวลชน?!” 

เรื่องชาติ ความรักชาติ อยากพลีชีพเพื่อชาติ (patriotism) : “ผมไปที่ออสเตรเลีย หลายคนถามผม ‘ภูมิใจไหมที่เป็นคนอเมริกัน?’ ผมตอบว่า ‘อืม ไม่รู้สิ เรื่องนี้ผมก็ไม่ได้ทำอะไรมาก พ่อแม่ของผมเอากันที่นั่น มันก็แค่นั้นเอง’”

หรือ เรื่องศาสนา บิลเติบโตมาในครอบครัวที่เคร่งศาสนา นี่เป็นตอนที่เขาพูดถึงศาสนาและพ่อของเขา 
“(เลียนเสียงพ่อ) ‘ชั้นเชื่อว่าไบเบิลเป็นคำพูดของพระเจ้าที่เป็นความจริงทุกตัวอักษร’ 
ผมบอกว่าไม่, ไม่ใช่หรอกพ่อ 
‘(เสียงพ่อ) ก็, ชั้นเชื่อว่ามันเป็นอย่างนั้น’
ก็, โอเค คนบางคนเค้าเชื่อว่าเค้าเป็นนโปเลียน มันก็โอเค 
ความเชื่อก็เก๋ดี, ทนุถนอมมันเอาไว้,
แต่อย่าเอามาพูดเหมือนกับว่ามันเป็นความจริง


ผมชอบทุกโจ๊กเลย, กวีมาก...


บิล ฮิคส์เป็นตลก/กวี/นักดนตรีชาวอเมริกัน ถ้าตอนนี้เขายังไม่ตาย เขาก็จะมีอายุห้าสิบปี พอๆ กับพี่ชายคนโตของผม บิลเริ่มเล่นตลกอาชีพตั้งแต่อายุสิบห้า, เริ่มออกเดินสายทัวร์ในช่วงต้นของยุคแปดสิบ และไม่เคยหยุดทำงานจนกระทั่งเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับอ่อนเมื่ออายุสามสิบสามปี (ปี 1994) ก่อนที่จะเสียชีวิต เขาเล่นตลกปีละ 250-280 โชว์ทั่วโลก บิลมีแฟนจำนวนมากในประเทศอังกฤษ (วง Radiohead อุทิศอัลบั้มชุด The Bends ให้กับเขา)
หลังการตาย ชื่อเสียงของบิลโด่งดังมากขึ้นอีก อัลบั้มตลกหลายชุดถูก release ใหม่ออกมาอีกหลายครั้ง บิล ฮิคส์เป็นตำนานเพราะเขามีความคิด, มีคำพูดที่ทั้งขำทั้งคม ลึก สวยงาม และ–ไม่เคยล้าสมัย และบิลก็กล้าพูดในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้า เขาเรียกรัฐบาลว่าพวกคลั่งศาสนาหัวรุนแรง เป็นรัฐนาซี รัฐฟาสซิสท์ เขาเล่าโจ๊กที่อาจทำให้ผู้ชมบางคนไม่สบายใจ อย่างเรื่องการลอบสังหารประธานาธิบดีเคนเนดี้ เรื่องของเรแกน, บุช, คลินตัน, เรื่องการขายอาวุธสงครามของสหรัฐอเมริกา...
มีหลายเรื่องที่ผมไม่เคยรู้ และไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน รวมถึงเรื่องนี้, เรื่องสำคัญที่ทำให้ใครหลายคนตาสว่างขึ้น –การล้อมสังหารประชาชนใน Waco, Texas เมื่อปี 1993 เหตุการณ์ที่ในความทรงจำรางๆ ของเรา มันคือการฆ่าตัวตายหมู่ของกลุ่มลัทธิอะไรสักอย่าง ผมจำได้ว่าข่าวเขาว่าอย่างนั้น 
แต่บิลติดตามเรื่องนี้ เขาไปสังเกตการณ์ที่จุดเกิดเหตุ (แบบห่างๆ เพราะทหารไม่อนุญาตให้เข้าใกล้) แล้วเขาก็เอามาเล่าบนเวที
“พวกเขา(รัฐบาล)บอกว่าที่ยิงใส่คือแก๊สน้ำตาเท่านั้น? ผมเห็นมากับตา.. ฟุตเตจที่รถถังยิงไฟเผาบ้านเรือน! ซึ่งมันก็แปลกดีนะที่ไม่มีเน็ตเวิร์คหรือสำนักข่าวใหญ่ๆ สำนักไหนตามข่าวเรื่องนี้?... เพราะ(ถ้าทำอย่างนั้น)มันก็เท่ากับว่า รัฐบาล ตั้งแต่ FBI, ATF ขึ้นไปถึง Jenet Reno (รัฐมนตรีกระทรวงยุติธรรม) รวมทั้งคลินตัน เป็น เอ่อ พวกขี้โกหกและเป็นฆาตกร ฮ่าๆๆๆๆๆ !” (หัวเราะคลั่ง)
“ทุกรัฐบาลขี้โกหกและเป็นฆาตกร” 
“All governments are liars and murderers.” 
บิลเน้น
(การสังหารหมู่ครั้งนี้มีผู้เสียชีวิต 76 ราย ในจำนวนนี้เป็นเด็ก 20 ราย และเป็นหญิงมีครรภ์ 2 ราย ทั้งหมดเสียชีวิตเพราะโดนไฟคลอกและโดนยิงด้วยปืน)

บิล ฮิคส์เสียชีวิตในสมัยของคลินตัน จึงนับเป็นโชคดีของจอร์จ บุชคนลูกและบารัค โอบามา เพราะถ้าเขายังมีชีวิตอยู่, เราคงจะได้ฟังโจ๊กเจ็บๆ เรื่องเหตุการณ์เวิร์ลด์เทรดเซ็นเตอร์, เรื่องการสังหารโอซามา บิน ลาเดน ฯลฯ
เวลาผ่าน แต่ความเหี้ยมโหดและโป้ปดของรัฐไม่เคยเปลี่ยน คำพูดของบิล ฮิคส์จึงตรงประเด็น ไม่เคยล้าสมัย สามารถปรับใช้ได้กับทุกรัฐบาล    


งานส่วนหนึ่งของบิล ฮิคส์ คือการวิจารณ์ก่นด่าอุตสาหกรรมป๊อป, สื่อกระแสหลักและวัฒนธรรมบริโภคนิยม บนเวที เขาสร้างเรื่องว่า Dick Clark (พิธีกรชื่อดัง) จริงๆ แล้วเป็นทายาทปีศาจแห่งรัตติกาล ดิ๊คร่วมเพศทางทวารหนักกับ Chuck Woolery (พิธีกรรุ่นใหญ่ของวงการบันเทิงอีกคนหนึ่ง ผมดูหลายคลิป บิลจะเปลี่ยนชื่อดารานักร้องและผู้หลักผู้ใหญ่ในวงการไปเรื่อยๆ ) ต่อมาไม่นาน Chuck ก็ท้อง แล้วในช่วงที่ไม่ได้ทำงาน อีตานี่ก็อ้วนขึ้น, น้ำหนักขึ้น 
“แล้วมัน(Chuck)ก็ขี้ออกมาเป็น.. (บิลกางขาย่อตัวลง, ทำเสียง “ปู้ดดด”) Kenny Rogers!”  (เดินขยับมาอีกนิด กางขาย่อตัว, ทำเสียง “ปู้ดดดด”)  “Sylvester Stallone!” (“ปู้ดดดด, ปู้ดดดดด”) “Wham!” และบิลก็จบด้วยปู้ดดดดดดดใหญ่ครั้งสุดท้าย : “Oprah!” 
คุณจะเห็นภาพดารานักร้องคนดังจากยุค 80’s เป็นกองๆ เละๆ อยู่บนเวที สิ่งที่บิลเรียกว่าเผ่าพันธุ์ที่เกิดจากการสมรสของซาตาน 


ในปี 1993, 
บิล ฮิคส์ให้สัมภาษณ์ทางสถานีเคเบิ้ลทีวีท้องถิ่นของเท็กซัส เขาเล่าและอธิบายหลายเรื่องที่เกิดขึ้น เหตุการณ์ฆ่าหมู่ที่ Waco เรื่องเซ็นเซอร์ชิปในรายการ David Letterman เขาดูเครียดและเหนื่อย “..ผมเชื่อว่า มีระเบียบวาระ/agenda หนึ่งในแวดวงสื่อกระแสหลัก, ที่เราสามารถมองเห็นได้ง่ายๆ  Agenda นั้นก็คือ : ทำให้ประชาชน โง่, เชื่อง, และเฉื่อยชา (stupid, docile, and apathetic) สื่อกระแสหลักเป็นเพียงเครื่องมือเชื่องๆ ของชนชั้นนำและเครือข่ายครอบครัวของชนชั้นนำที่เป็นเจ้าของธุรกิจขนาดใหญ่ระดับประเทศ”
 

“พวกเค้าไม่อยากให้คนได้ฟังเสียงของเหตุผล 
เพราะไม่เช่นนั้น, เราจะเป็นอิสระ 
ไม่เช่นนั้น, เราจะไม่เชื่อเรื่องโกหกโง่ๆ ของพวกเค้า 
หรือเครื่องจักร propaganda ของสื่อมวลชนกระแสหลัก”



Bill Hicks, everybody…