เวลาที่เชียงใหม่ผ่านช้า ๒
posted on 20 Aug 2007 19:44 by chubbyhole in Head-in-the-Holeผมชอบเชียงใหม่เพราะมันเป็นเมืองที่น่ารัก มีร้านหนังสือดีๆ ร้านเหล้าดีๆ
มากมาย, ค่าครองชีพต่ำ, เป็นเมืองใหญ่ที่จะหาอะไรก็มีไปหมด
แถมยังไปหาภูเขา, ไปถึงมอชอได้ในห้านาทีสิบนาที
(คืบก็ภูเขา ศอกก็ภูเขาจริงๆ)
ผมรักมอชอตั้งแต่แรกพบ โดยเฉพาะส่วนที่อยู่บนไหล่เขา
มันน่าเล่นสเก็ตบอร์ดตามถนนคดเคี้ยวขึ้นๆ ลงๆ
ผมชอบต้นไม้ใหญ่ มาเชียงใหม่ทีไรเหมือนเด็กๆ ไม่อยากกลับบ้านทุกที
คนเชียงใหม่เท่าที่ผมเห็น วิเคราะห์จากการแต่งกาย
ร้านหนังสือดีๆ หรือบาร์แจ๋วๆที่พวกเขาชอบไป
รถ Austin หรือ Vespa ที่พวกเขาชอบใช้
ผมว่าพวกเขา sophisticated ทีเดียว(ทำนองว่าเรียนสูง หัวสูง มีรสนิยม)
ผมทราบว่ามีศิลปินและนักดนตรีเก่งๆอยู่ที่นี่มากมาย,
นักศึกษาเยอะ, มีมหาวิทยาลัยหลายแห่ง มีอ๊าร์ตแกลเลอรี่เต็มเมือง
คุณโน้ตบอกว่าคนที่นี่ไม่ชอบอะไรธรรมดา
ผมเห็นรุ่นคุณลุง ขี่ Vespa สวยๆ หลายครั้ง
คุณโน้ตชี้ให้ดูรถเก่าในซอยที่แป๊บเดียวมีให้เห็นแล้วสามคัน
ไปเที่ยวที่ไหนก็เหมือนกัน คุณจะได้รับความสนุกสูงสุดถ้าได้ไปกับคนพื้นที่
ได้ไปร้านดีๆ กินอาหารอร่อยแน่นอน โดยไม่ต้องสุ่มเลือกเอง
ไหนจะความรู้, ข่าวสาร, เรื่องฮิตในพื้นที่
ที่ต้องคนโลค่อลเท่านั้นจึงจะทราบ คุณโน้ตอยู่เชียงใหม่มาสามปีแล้ว
ถือว่าเป็นโลค่อลคนหนึ่ง
ผมบอกว่าจำทางในเชียงใหม่ไม่เคยได้ แกบอกเคล็ดลับ
ว่าเชียงใหม่หลักๆ ก็มีแค่คูเมือง ถ้าหลงทาง 'ให้มองหาภูเขา',
ซึ่งเป็นทิศที่ตั้งของมอชอและย่านนิมมานเหมินท์
หากข้ามคูเมืองไปฝั่งตรงกันข้ามจะเป็นท่าแพ,
เขตฝรั่งไนท์บาซาร์, บาร์อะโกโก้ ผมเห็นภาพเมืองเชียงใหม่ชัดเจนขึ้นทันที
วันก่อนกลับ, แฟนอยากนอนพักผ่อน ผมนั่งรถสองแถวแดงไปเช่าจักรยานที่ร้าน
Seascape ขี่เข้าออกซอยต่างๆ บนนิมมานเหมินท์
แล้วก็เจอร้านหนังสือชื่อ 'ร้านเล่า' ที่คุณโน้ตแนะนำ
เป็นร้านเล็กๆ ที่ขายหนังสือแจ๋วๆ เต็มร้าน
ผมได้ Go Ask Alice (Author -Anonymous) แปลโดย โรจนา นาเจริญ,
The Cat Who Went to Heaven ของ
Elizabeth Coatsworth แปลโดย วิลาวัณย์ ฤดีศานต์,
The Spirit of Silence โดย John Lane
แปลโดย สดใส ขันติวรพงศ์,
และ ฝรั่งคลั่งผี เขียนโดย ไมเคิล ไรท ให้ตัวเอง
ได้ The Stranger (คนนอก) ของ Albert Camus
กับ On Writing ของ Stephen King ให้คุณโน้ต
ผมแวะเอาไปให้แกที่บ้าน คุณโน้ตเพิ่งฟื้นจากโรคแพ้อากาศ
จึงมีแรงชวนออกไปหาอะไรกินข้างนอก
ผมขี่จักรยานตาม scooter คุณโน้ตออกมา
เราแวะซื้อของตามทาง คุณโน้ตฮิตมากครับ, บนถนนหรือที่ต่างๆ ,
จะมีคุณป้าคุณพี่เข้ามาทักทาย คุณโน้ตพูดเหนือตอบ
(แกบอก 'จริงๆ พูดได้ไม่กี่คำ, ผมเน้นท่วงทำนอง')
เรามานั่งที่ See Scape พร้อมขนมกับน้ำหวาน
คุณโน้ตไม่สั่งอะไรเลย ผมสั่งเบียร์
กลุ่มคนอารมณ์ดี บะเติง, ไอ๊ซ์ และ ต๊อดกำลังรุมจีบเด็กเสิร์ฟที่เคาน์เตอร์
ผมได้คุยกับคุณโน้ตนานๆ อีกแล้ว ตอนที่คุยเรื่องคอมมีเดี้ยน,
แกพูดถึง attitude กับ passion บ่อยครั้ง
ว่าเป็นสิ่งที่สำคัญมากในการเล่นตลก
ตลกบางคนพูดบางเรื่องที่เราไม่เห็นด้วย, แต่เรารู้สึกว่ามันใช่, คล้อยตามไปด้วย
เพราะคนพูดมีความเชื่อแน่วแน่ในสิ่งที่เขาพูด, มี passion ในสิ่งที่เขาเล่า
ผมเห็นด้วย ไม่เฉพาะแค่อาชีพตลก
ผมว่าเราควรมีแนว, มี attitude มั่นคง
และมี passion ในสิ่งที่เราคิดหรือทำ เสมอ
เราคุยเรื่อยเปื่อย ด่าคนโน้น ชอบคนนี้
สักพักต๊อดตี้ถือกีตาร์มาให้ผมสอนเล่น, บะเติงแวะมาพูดอะไรจี้ๆ
คุณเหินเจ้าของร้านเดินเข้าๆ ออกๆ
แล้วผมก็ตามเขาไปเล่นพูลที่อีกร้าน
ผมว่าคนเชียงใหม่กินเหล้าเก่งมาก ผู้หญิงถือเบียร์ขวดใหญ่ กระดกเข้าปาก
มีให้เห็นทั่วไป (ผมไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน) คุณโน้ตคนพื้นที่บอกว่า
เด็กเชียงใหม่สร้างวัฒนธรรมการดื่มเหล้าของเขาขึ้นมาเอง
เมื่อชอบกินเหล้า แต่งบจำกัด ก็ต้องซื้อขวดใหญ่ที่ราคาถูกกว่าขวดเล็ก
เป็นเรื่องธรรมดาที่คุณจะเห็นเด็กๆ ซื้อเบียร์ (ขวดใหญ่) จากร้าน 7-Eleven
แอบใส่กระเป๋าเข้ามากินในบาร์หรือดิสโก้เธค
ตอนเด็กผมได้ชื่อว่ากินเหล้าเก่ง, มากินเหล้ากับเพื่อนๆ มอชอก็แพ้ราบคาบ
พวกมันชงเหล้าเข้มแถมยังผสมกับเบียร์
เราพูดเรื่องนี้ตอนกินข้าวขาหมู(อร่อยมาก)กับลูกชิ้นปิ้ง
ที่ด้านไหนก็ไม่รู้ของคูเมือง (มืดแล้ว, ไม่เห็นภูเขา)
เป็นวันที่อบอุ่นและสนุกมากอีกวันหนึ่ง
ผมซื้อข้าวขาหมูมาฝากแฟนหมีที่นอนป่วยอยู่ที่โรงแรม
-รู้สึกผิดนิดๆ ที่หายไปกับตลกทั้งคืน
#1 By Look^0^pud on 2007-08-20 20:17