แต่ผมน้ำตาไม่เล็ด
posted on 23 Oct 2007 16:28 by chubbyhole in Head-in-the-Hole
Mass media
Media..
พูดถึงคำนี้ คำที่แวบเข้ามาอันดับต้นๆ คือ power -พลังอำนาจ
พลังอำนาจระดับโลก คงเป็นที่รู้ทั่วกันว่า พาวเว่อร์ฟูน จริงๆ
-เพราะเห็นปฏิวัติกันทีไร สิ่งแรกที่ต้องไปยึดก็คือ สถานีวิทยุโทรทัศน์
ต้องขอกุมอำนาจในการส่งข่าวสารกันก่อนที่จะไปทำอย่างอื่น
มีเดียมีอิทธิพลสูงสุด พูดซ้ำๆ ออกอากาศให้เห็นให้ได้ยินบ่อยๆ จะฝังอะไรลงไปในสมองคนก็ได้ทั้งนั้น
ทำไมเป๊ปซี่หรือทำไมโค้กล่ะครับ ผมสั่งโค้กโดยอัตโนมัติเลยนะ , "โดยอัตโนมัติ"! (คนชอบเป๊ปซี่กรุณากลับโค้กเป็นเป๊ปซี่เอาเองนะครับ) โค้กมาซ่อนฝังอยู่ในหัวผมตั้งแต่ตอนไหน ทำไมผมจงรักภักดีกับโค้ก เป๊ปซี่ไม่ดีตรงไหน รสชาติก็ไม่เห็นจะต่างกัน ผมไม่เหลียวแล และไม่สนใจที่จะช่างน้ำหนักเปรียบเทียบเลยด้วยซ้ำ ผม "โค้ก" ไปโดยไม่ต้องคิด แบบออโตเมติค โดนมีเดียฝังหัวให้ภักดีอยู่ตรงนี้ ไม่คิดเปิดใจให้ยี่ห้ออื่นอีกเลย มันแน่ไหมเล่า
(แต่ฮ่าฮ่า เสียใจด้วยโค้ก ตอนนี้ไปเซเว่นผมซื้อแต่น้ำตาลสด.. ตั้งแต่ได้ข่าวว่าโค้กขัดส้วมได้เงางาม มันเทิร์นผมอ๊อฟน่ะโค้ก โค้กคงเป็นเดือดเป็นแค้นกับข่าว(ฟอร์เวิร์ดเมล์)นี้ เหมือนกับที่เดือดร้อนมาก ตอนที่ใครเอาเมนทอสหย่อนในขวดโค้ก สร้างน้ำพุดนตรีออก You Tube จนเป็นที่โด่งดังเมื่อเร็วๆ นี้ โค้กโกรธมาก เพราะมันทำให้โค้กดูไม่ดี เสียภาพพจน์ เสียความจงรักภักดี โค้กต้องการให้เห็นแต่ภาพดีๆ ไม่งั้นยอดตก)
ผมอยู่ในอเมริกาช่วง 9/11 –nine-eleven (เหตุร้ายที่ World Trade Center, September 11th 2001 ขอเรียกง่ายๆ ว่า 9/11) ตึกแฝดโดนเครื่องบินพุ่งชน ช่วงนั้นอเมริกาจัดคอนเสิร์ตไว้อาลัย ออกทีวีติดต่อกันหลายวัน เอาคนโน้นคนนี้มาพูดไว้อาลัย เอานักร้องทุกคนมาร้องเพลงเศร้า และเชิดชูวีรบุรุษของชาติ- NYFD (กองดับเพลิงนิวยอร์ค) ซ้ำแล้วซ้ำอีก ทุกช่อง ทุกสื่อ –เศร้า เศร้า เศร้า ปลุกใจ โกรธแค้น สาปแช่งบินลาดินกับเชิดชู NYFD เป็นฮีโร่ สลับกันอย่างนี้อยู่หลายวัน, หลายสัปดาห์ ตอนแรกที่เกิดเรื่อง ผมตะลึง, เงียบๆ ไม่รู้จะรู้สึกยังไงจริงๆ มันมึนงง วันต่อมานั่งดูทีวี, จำได้แม่นว่า -ผมน้ำตาเล็ด ตอนที่ได้ยิน Bette Midler ร้องเพลง Wind beneath my wings ไว้อาลัยผู้เสียชีวิต, ผมเศร้า บรรยากาศมันเศร้า มีคนเศร้าๆ เยอะๆ ในทีวี ร้องไห้ ..
หลายปีต่อมา -เหตุการณ์ภัยธรรมชาติสึนามิ ผมยังอยู่ในอเมริกา สึนามิไม่ได้กระทบอเมริกาอย่าง 9/11, มันจึงเป็นแค่การรายงานข่าวใหญ่ข่าวนึง แล้วก็จบไป ครั้งนี้มีคนตายมากกว่าเหตุการณ์ 9/11 หลายสิบเท่า และเป็นเรื่องที่เกิดในบ้านของผมเอง มันเกี่ยวข้องกับผมโดยตรง แต่ผมน้ำตาไม่เล็ดแฮะ มันต่างกันมากเลย เหตุการณ์สึนามิเป็นเพียงภาพข่าวจากประเทศต่างๆ ผมโทรศัพท์คุยกับที่บ้านแล้วก็จบ มันไม่มีคอนเสิร์ตและเพลงเศร้าแบบนันสต็อป ไม่มีบรรยากาศและสุนทรพจน์ที่เศร้าโศกโกรธแค้น ไม่มีการพูดบิ๊วด์กันเป็นเดือนเหมือนตอน 9/11
ผมไม่เศร้าเพราะไม่โดนบิ๊วด์โดยมีเดียนั่นเอง
มีเดียมีอิทธิพลสูงสุด พูดซ้ำๆ ออกอากาศให้เห็นให้ได้ยินบ่อยๆ จะฝังอะไรลงไปในสมองคนก็ได้ทั้งนั้น
ผมเห็นด้วยเรื่องสื่อครับมันทำให้คนส่วนมากเป็นตามที่มันอยากให้เป็น เช่นเดียวนิยามรักเปลี่ยนแปลงทุกวันตามเพลงของวงดนตรีที่เราได้ฟังตอนนี้นิยามรักของวัยรุ่นเลยแปลกๆไปวันหนึ่งหากเพลงบอกว่าความรักเป็นเรื่องของคน3คนวันนั้นนิยามรักอาจไม่ใช่เรื่องของคน2คนอีกต่อไป...หรือยังไงกันนะ...ไม่แน่เราอาจฉลาดกันทันสื่อก็เป็นได้
แต่ทั้งสองเหตุการณ์ 911 และ ซึนามิ
ไม่ได้ทำให้ผมน้ำตาเล็ดได้ แค่ใจหายกับข่าวเฉยๆ
เพราะผมไม่ได้ถูกบิ้ว...
และยังไม่ได้ตกอยู่ใต้อิทธิพลของสื่อ
#1 By แพนด้าญี่ปุ่น on 2007-10-23 17:57