Chubbyhole

ผมจำไม่ได้ว่าทำไมผมไม่ชอบแมว ตาของมัน เล็บ เขี้ยว, รูปร่างของมัน การเคลื่อนไหวของมัน -เป็นเอเลี่ยนเอเลี่ยน น่ากลัวไปทั้งตัว โดยเฉพาะตาที่ลึกลับเวิ้งว้าง ข่มผมได้ทุกที ผมรู้ว่ามันก็รู้ว่าผมกลัวมัน

เคยอ่าน ‘สารคดี’ (ปกแมว แมวทั้งเล่ม) พบข้อเท็จจริงที่ทำให้ตกใจหลายอย่าง เช่น ในขณะที่หมาแสดงอารมณ์ทางสีหน้าได้ห้าหกแบบ พี่แมวทำได้ประมาณสิบสองแบบ (หรือสิบห้า? จำไม่ได้) -เอกละครทุกตัว. สารคดีบอกว่า หมาคิดว่าคนเป็นนายของมัน แต่แมวคิดว่ามันเป็นนายของเรา คือมันเห็นเราเป็นสัตว์เลี้ยงของมันครับ, แสบจริงๆ และถ้าแมวออกไปจากบ้านคุณ มันจะลืมคุณในเวลาเพียงสามวัน อ่านแล้วก็เอือมวิธีที่มันคิด อยู่กันมาตั้งนาน จะไม่ผูกพันกันหน่อยหรือ ผมจะไม่แปลกใจเลยถ้ารู้ว่ามันตั้งชื่อเรียกคนในบ้าน ว่า “เกาพุง 1”, “เกาพุง 2 ” หรือ “กุ๊ก” ง่ายๆ ตามประโยชน์ที่เรามีต่อมัน

บ้านเป็นตึกแถวอยู่ในซอย ตอนที่สูบบุหรี่บนดาดฟ้า ผมชอบแอบมองแมว(จร) เดินช็อปปิ้งตามบ้านต่างๆ บ้านไหนเงียบก็แวะเข้าตรวจสอบ ผมชอบดูมันเล่นยิมนาสติคปีนป่ายกระโดดเข้าหน้าต่าง เงียบเชียบแม่นยำ ฝีมือระดับโลก ผมยังไม่เคยเห็นแมวพลาด อยากเห็นมาก เค้าว่ามันจะเขิน มีอีกอย่างที่ผมขำผสมกับหมั่นไส้ คือเสียง “เด็กร้องไห้” ที่มันทำตอนดึกๆ ผมรู้ว่ามันกำลังสำออย เรียกร้องความเวทนาจากผม มันคงพูดประมาณว่า “ไม่สงสารฉันบ้างเหรอ คืนนี้ถ้าไม่รับฉันเข้าไปในบ้าน ฉันคงไม่รอดแน่ ดูฉันสิ ฉันเป็นเด็ก ฉันปกป้องตัวเองไม่ได้”

George Carlin ชอบพูดถึงแมว (George Carlin เป็นตลกที่เหมือนอาจารย์ใหญ่ รู้ไปหมด เรื่องภาษา ศิลปะ สังคม การเมือง ที่บ้านแกเลี้ยงทั้งหมาและแมว แกทำตลกเรื่องนี้ได้ทั้งวัน) แกว่าเทียบกัน เด็ก ลูกหมา ลูกแมว ลองตีเด็ก,เด็กร้องไห้ ตีลูกหมา,ลูกหมาแหยหลบ(ร้องไห้) ตีลูกแมว, มันขู่ฟ่อ กางเล็บเตรียมสู้
มันเพิ่งเกิด, มันไปเรียนมาจากไหน?

จริงครับพี่ มันร้ายจริงๆ ความแค้นของมันสิครับ เจอมากับตัว น่ากลัวสุดๆ สูบบุหรี่กับเพื่อนที่เดิม, ดาดฟ้า มันเป็นความเลวของผมเอง แมวเดินผ่าน ผมหยิบเศษกระเบื้องหนักๆ ปา, ไม่โดน มันหันมามอง เพื่อนผมบอก “ดูตาของมันสิ” โอ, ผมจำสายตาพยาบาทของมันได้ดี มัน –โกรธ วันต่อมา มีฉี่แมวบนอานมอเตอร์ไซคล์ ผมล้างออก ไม่ได้คิดอะไร วันต่อมา, ต่อมา, ต่อมา เปียกนองทุกวัน นี่มันวางแผน เฝ้าดูผม จดจำว่าคันไหนเป็นของผม ดึกๆ แอบเข้ามาในบ้าน คร่อมฉี่รดอานแล้วเงยหน้าหัวเราะสะใจ ทำอยู่เป็นอาทิตย์ ไม่รู้ว่าเบื่อไปเองหรืออพยพไปหากินที่อื่น เรื่องนี้นานมากแล้ว ผมสมควรโดนครับเพราะเลวจริงๆ จากนั้นผมก็เรียนรู้, มองพวกมันด้วยสายตาที่ยำเกรงมากกว่าเดิม พี่น่ากลัวจริงๆ เลย

ผ่านไปนาน, ผมยังคงไม่ชอบแมว แต่ผมเข้าอกเข้าใจมันมากขึ้น ออกจะนิยม “ความเป็นแมว” ของมันด้วยซ้ำไป มันแนวดี ติสท์ดี ตื่นตัว เป็นหลอนๆ ย่องๆ วิตกกังวล แปลว่าไม่ไว้ใจใคร ดูคิดมาก โรคจิต เหมือนศิลปินพเนจร

วันก่อนได้รับโปสการ์ดรูปแมวจากคุณVar ทำให้คิดเรื่องแมวไปเรื่อยเปื่อย ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่ามันแจ๋วมาก แมวออกล่าตามลำพัง ไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่ชอบสังคม ไม่ขึ้นอยู่กับใคร ฉลาด เนี้ยบ เทียบกับหมาแล้วหมาดูแย่ไปเลย กระย่องกระแย่งหลุกหลิก แลบลิ้นจริงใจตลอด หมาต้องมีเพื่อน พึ่งตัวเองไม่ได้ ต้องการเจ้านาย (เพราะโดยสัญชาตญาณเป็นสัตว์ที่ชอบอยู่เป็นฝูง เมื่ออยู่กับคน มันอุปโลกน์คนขึ้นเป็นจ่าฝูงของมัน) หมาทำตามคำสั่ง แมวฝืนคำสั่ง, ไม่เชื่อฟังเอาไว้ก่อน

ถ้าเอาใจเขามาใส่ใจเรา ลองคิดด้วยใจของแมว ก็จะเข้าใจว่า เรื่องแมวเป็นสัตว์เลี้ยงของคนนี่ , คนคิดกันไปเอง แมวไม่ได้ตกลงโอเคด้วย เรื่องให้ข้าวให้น้ำ ก็คิดกันไปเองว่าเป็นบุญคุณต่อสัตว์ ผมชอบที่มันคิดว่ามันเป็นนายของคน มันแรงดี แล้วมันก็จริงใจ ว่ากันตรงๆ อาหารกับที่พักดีก็อยู่ด้วย ไม่ดีก็ต้องไป ไปเพียงสามวันก็ลืม ไม่มีความผูกพัน ไม่ยึดติด เหมือนเห็นแก่ตัว แต่มันก็เป็นแนวปรัชญาที่ลึกซึ้ง เป็น Existentialism ผมว่ามันมีเหตุผล ยุติธรรมและเป็นธรรมชาติดี

มันแค่.. independent.