Chubbyhole

การต้องตื่นก่อนเวลาที่อยากตื่น จะเพราะอะไรก็แล้วแต่ ผมว่ามันแย่ที่สุดเลย เพราะผมนอนยาก ตื่นง่าย พอตื่นแล้วก็ไม่สามารถกลับไปนอนต่อได้อีก แล้วผมก็จะ –หงุดหงิด

สมัยเรียนอยู่บ้านเช่า ป้าเจ้าของบ้านขายกับข้าวที่ตลาด แกจะเตรียมของในตอนเช้ามืด แกมีเพื่อนข้างบ้านซึ่งคงเตรียมของขายอยู่เหมือนกัน คู่นี้คุยเก่งมากครับ คุยกันข้ามรั้วเสียงแหลมดัง เพื่อนผมไม่เดือดร้อน มันหลับลึก แต่ผมต้องตื่นมาด่าแม่ป้า(ในใจ)ทุกเช้า โกรธสุดๆ ตลอดเทอม ไม่มีความสงบสุขเลย

บ้านที่อาศัยอยู่ในตอนนี้ อะไรก็ดีไปหมด อากาศดี ต้นไม้ครึ้ม สงบเงียบ ยิ่งกลางคืนยิ่งเงียบ แต่มันเงียบอยู่ได้ไม่นานหรอกครับ ผมนอนดึก หลับไปได้สองสามชั่วโมง ฟ้าก็เริ่มสว่าง นกกระจอกสองสามตัวมารวมตัวกันที่กิ่งไม้ข้างหน้าต่างห้องผม, เริ่มส่งเสียงทักทายพูดคุยกัน มันพูดมากและเสียงดังกว่าคุณป้าบ้านเช่าหลายเท่า เรื่องที่คุยก็ซ้ำซาก “จิ๊บ!” “จิ๊บ” “จิ๊บ!” อยู่แค่นั้น คำเดียว ตัวโน้ตเดียว จะดังจะเบาก็แค่“จิ๊บ”คำเดียว ก็คงทักทายกัน ไปไหนมา สบายดีเหรอ ตื่นเช้าจังนะ ถามกันอยู่อย่างนี้วนไปวนมา, จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บอยู่ได้ เป็นชั่วโมง -แล้วมันเป็นนก. มันจะมีเรื่องอะไรมาคุยมาเล่ากันมากมาย มันอยู่ด้วยกันทั้งวัน, บินไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลาอยู่แล้ว

คำเดียว, ตัวโน้ตเดียวนี่สิครับ มันน่าอึดอัดรำคาญที่สุด คุณป้าบ้านเช่ายังฟังเสนาะกว่า มีเรื่องราว มีเมโลดี้ แต่อีพวกนกนี่ตะโกน “จิ๊บ!”, “จิ๊บ!” จิ๊บอยู่คำเดียว สมกับที่เป็นนกจริงๆ น้ำหนักสมองน้อย และออกจะเป๋อๆ

มันเหมือนฟังคนสองคนคุยกันด้วยคำเพียงคำเดียว
ลองแทนคำว่า “จิ๊บ” เป็นภาษาคน อย่างคำว่า- “ได้”
 …

‘ได้’

‘ได้?’

‘ได้ ได้!’

‘ได้??’
 …

‘ได้!?’

‘ได้! ได้!’
 …
 …

‘ได้?’
 …

-มันเหมือนฟังคนบ้าคุยกัน!
พวกมันมีสองสามตัว หรืออาจจะพล่ามอยู่ตัวเดียวก็ไม่รู้ เสียงมันเหมือนๆ กันไปหมด ผมนอนอยู่บนเตียง ถูกหลอนด้วยเสียงตะโกนถามตอบ “ได้ไหม!? ได้! ได้! ได้ไหม!?” จนจะบ้าอยู่แล้ว
กูรู้แล้วว่าได้ ้บินๆ ไปเสียที

ผมทนมาหลายวัน ในหัวมีแต่เรื่องการล้างแค้น เพื่อนผมบอกจะทำมันทำไม มันเป็นแค่นก เรื่องนั้นผมเข้าใจ แต่ผมก็อยากให้พวกมันเข้าใจเหมือนกันว่า การโดนปลุกในตอนเช้านั้น มันน่าโมโหแค่ไหน
ผมพบรังของมันหลังจากเดินหารอบบ้านตลอดช่วงบ่าย มันอยู่บนกิ่งมะม่วงหลังบ้านข้างห้องผมนี่เอง ผมเตรียมสายไฟ, ลำโพง, เครื่องเล่น mp3
แล้วก็มานั่งเลือกเพลงที่ผมจะเปิด ‘ปลุก’ พวกมันบ้าง มันต้องเป็นเพลงที่แสดงให้พวกมันเห็นว่า นี่เว้ย, เวลาคนพูด (หรือเล่น) เขาพูดกันแบบนี้ เป็นร้อยๆ ตัวโน้ต ใส่กันนัวเนีย ให้พวกมันเห็นว่าคนเค้าส่งเสียงกันแบบนี้ ไม่ใช่แค่จิ๊บจิ๊บ โน้ตเดียว, เด็กๆ

แล้วผมก็เลือกเพลงนี้ –Royal Roost Bop จากชุด All Stars Live ของ Charlie Parker (แสดงสดในไนท์คลับ คุณภาพเสียงไม่ค่อยดี) พวกพี่เค้าอัดกันเต็มที่จริงๆ นักดนตรีแต่ละคนก็ระดับโลกทั้งนั้น ใส่กันโวยวายเจี๊ยวจ๊าว ทั้งเพลงมีร่วมหมื่นตัวโน้ต เหมือนคนพูดมาก พูดไม่หยุด

พระเอกคือ Charlie Parker (August 29, 1920 – March 12, 1955) ผมชอบแกเป่าแซ็ก ดนตรีของแกเป็นโปรเกรสสีฟแจ๊สยากๆ สไตล์บีบ็อป แต่ละเพลงฟังลำบากเพราะแกชอบเล่นทำนองหลักนิดเดียว ที่เหลือด้น (improvise) ใส่กันแหลกราญ แต่เพลงฟังยากแบบนี้ ถ้าฟังมันจนเพราะแล้ว มันก็จะเพราะมากจริงๆ (แบบลุ่มหลงอยากเปิดฟังบ่อยๆ )
คุณ Charlie Parker มีชื่อเล่นว่า “Bird” (“Yard Bird”) มันยิ่งทำให้การแก้แค้นครั้งนี้เหมาะสมเข้าไปใหญ่ -นกต้องเจอกับ “นก” ผมจำไม่ได้แล้วว่าทำไมเขาจึงเรียกแกว่า “Bird” แต่ผมคิดและเชื่อเองมาโดยตลอด ว่ามันเป็นเพราะเสียงแซ็กของแก ที่ฟังเหมือนนกบิน มันบินร่าเริง ลูก lick ลูก improvise ร่อนถลา หวือหวาไปหมด เพราะแล้วก็พลิ้วที่สุด

Clint Eastwood (ผู้กำกับ/นักแสดง) เป็นแฟนเพลงของ Charlie Parker มาตั้งแต่เด็ก เขาจึงอยากทำหนังเรื่อง “Bird” (ปี1988), เล่าเรื่องราวหม่นๆ ของมือแซ็กโซโฟนคนนี้
Charlie “Bird” Parker มีความสามารถสูง แต่มีชีวิตที่เศร้า เขาติดเฮโรอีน และตายเพราะเสพมันเกินขนาด (เฮ่อ, คนโปรดของผม, แต่ละคน..) ในหนัง ตัว Bird แสดงโดยพี่หมีดำ Forest Whitaker

ผมเริ่มฟังเพลงของพี่ Bird จากซาวด์แทร็คหนังเรื่องนี้ มันก็เหมือนอัลบั้มรวมฮิตดีๆ อัลบั้มหนึ่งที่เลือกแต่เพลงเพราะๆ ของ Bird มารวมไว้ นักดนตรีทุกคนเก่งราวกับมาจากต่างดาว ผมชอบฟังเพลงที่มีโซโลดีๆ เนียนๆ ทุกวันนี้ก็ยังฟังอยู่ว่ามันเล่นยังไงวะ รายละเอียดตรงนั้นตรงนี้ เยอะแยะ ผมเลยว่ามันคุ้มดีนะ ดนตรีแบบนี้, ฟังได้นาน ไม่เบื่อ

และสำหรับคุณนกเสียงดัง ตีสามคืนนี้ โดน Charlie Parker แน่นอน ผมตั้งลำโพงไว้ที่หน้าต่างเรียบร้อยแล้ว..