Chubbyhole

งานอดิเรกอย่างหนึ่งของผมคือการออกไปถ่ายรูปตูดชาวบ้านตามที่สาธารณะ
บนรถไฟฟ้า, จะมีตูดประเภทหนึ่ง มีลักษณะพิเศษที่ใครเห็นก็รู้ ว่าอ้างว้าง เปลี่ยวเหงา และน่าสงสาร ทันทีที่เดินเข้าในตัวรถ ตูดเหล่านี้จะรี่เข้าหาที่พักพิง ใช้ความกลมกลึงของเสา เบียดเข้ามาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป

-ส่วนที่ขาดหายไปนั้น จริงๆ แล้ว มันเกิดขึ้นที่หัวใจของเจ้าของตูด หาใช่ที่ร่องตูดไม่ หัวใจอ้างว้างต่างหาก ที่ต้องการการเติมเต็ม
กรุงเทพก็เหมือนเมืองใหญ่ทุกเมือง สร้างแต่ความเหงา, ทำให้คนโดดเดี่ยวออกจากกัน

คนเหงาเหล่านี้รู้อยู่เต็มอกว่า ตูดอับชื้น(จากการทำงานมาทั้งวัน)ของเขา อาจเป็นอันตรายต่อผู้ใช้เสารายต่อไป พวกเขาทราบดีว่าเชื้อราและโรคผิวหนังอื่นๆ สามารถติดต่อได้โดยการสัมผัส..
แต่ความกลมกลึงของเสานี่สิ เห็นทีไร, พวกเขาคิด : ถ้าได้มันมาแนบกับร่องตูด ยาวไปตลอดแผ่นหลังในตอนนี้ มันก็คงจะอบอุ่นดีไม่น้อย พวกเขานึกถึงความสุขของการถูกเบียดอัดครั้งที่ผ่านๆ มา
แล้วก็เหมือนซอมบี้, พวกเขาถอยหลังเข้าหาเสาอย่างไร้สติ เมื่อเสาแนบเต็มร่องตูด, ความอบอุ่นก็แผ่ซ่าน ตาลอยเปี่ยมสุข ทุกอย่างรอบตัวในตอนนี้ -หยุดนิ่งลงอย่างสงบ

มันคือพฤติกรรมของคนติดยานั่นเอง รู้ว่าไม่ดี รู้ว่าอันตราย แต่ไม่อาจหักห้ามใจ

เรื่องนี้เป็นปัญหาใหม่ของเมืองหลวง เช่นเดียวกับเชื้อรา, มันจะลุกลามหากรักษาไม่ถูกวิธี
ในตอนที่ยังแก้ไขอะไรไม่ได้นี้ ผมขอจับราวที่เพดานไปก่อน ปล่อยเสาติดเชื้อไว้ให้เพื่อนๆ กลุ่มติดเสาโดยเฉพาะ ให้ได้ใช้มันถูไถผ่อนคลาย ลืมความเหงาความอ้างว้างไปได้บ้าง แค่ช่วงสั้นๆ ก็ยังดี

(ชายสองคนในสองรูปสุดท้าย
หาตูดไม่พบ!
คือ เอวแล้วขาเลย, ตูดไม่มี
ทั้งคู่ติดเสางอมแงม ช่างน่าเห็นใจจริงๆ  ไม่มีร่องตูดก็ยังพยายามเบียด-ท่อนขาด้านหลังส่วนบน (ส่วนที่ควรจะเป็นตูด) แนบเข้ากับเสา
ขอความอบอุ่นสักนิด)