Chubbyhole

สวัสดีนะ
ขออภัยที่หายไปนาน ช่วงที่ผ่านมา ชีวิตวุ่นวายด้วยเรื่องหลายเรื่อง ผลัดขนเสร็จ, จำศีลต่อ หลับไปเดือนกว่าตื่นมาก็เข้าฤดูผสมพันธุ์อีก..
หมดฤดู ผมก็ว่าง, ว่างแล้วก็ขี้เกียจเหลือเกิน
วันๆ –เบาหวิว ว่างเปล่า

เพื่อนๆ และครอบครัวเริ่มถามว่า จะ “เบาหวิว” อีกนานไหม? เบาหวิวอะไรกัน อยู่เฉยๆ แต่ผมก็ “คิด” นะ ไม่ใช่ไม่คิด ผมแค่มีปัญหาในการเริ่มลงมือทำ แล้วมันก็ไม่ใช่ความผิดของผมเลย ที่ผมกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้ การแพทย์สมัยใหม่เขาเรียกว่า “ถูกผีสิง”

มันคือผีขี้เกียจ

ผีขี้เกียจ เมื่อครั้งที่มีชีวิต –ขี้เกียจมาก ตายแล้วจึงไปไหนไม่ได้ พวกเขายังมีห่วงอยู่มากมาย มันคือสามร้อยเรื่องที่ยังไม่ได้ทำหรือยังทำไม่เสร็จนั่นเอง ก็เล่นผัดวันประกันพรุ่งมาตลอดชีวิต ผีขี้เกียจนั้นชอบคิดฝัน ความคิดแล่นวาบเข้ามาก็จับมาพัฒนาเป็นแผนงานใหญ่โต ยิ่งคิดยิ่งบรรเจิด แต่พอตั้งใจจะลงมือทำ อยู่ๆ มันก็กลับท้อแท้ขึ้นมา เป็นอย่างนี้ทุกที กลายเป็นนั่งหดหู่ถอนหายใจ แล้วก็ใช้เวลาที่เหลือในวันนั้นปลอบประโลมตัวเอง ว่าแม้ไม่ทำในวันนี้มันก็ไม่สายเกินไปหรอกนะ งานทั้งหมดนั่นจะสำเร็จลงได้ในวันพรุ่งนี้ วันพรุ่งนี้, วันใหม่, แสงอาทิตย์ใหม่ สัญลักษณ์คลาสสิคของความหวังและการเริ่มต้น วันพรุ่งนี้ ทุกอย่างจะต้องดีกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย วันนี้หม่นหมองเกินไปแล้ว เราควรออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ แล้วกลับมานอนคิดฝันอย่างท้อแท้จะดีกว่า
-ผีขี้เกียจดำเนินชีวิตด้วยปรัชญาแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนถึงวันที่เสียชีวิต ไม่ทันได้สะสางธุระมากมาย, แย่เลย จนถึงวันตายมีความฝันค้างอยู่เป็นร้อย บางคนเป็นหมื่น (ฝันใหม่ทุกวัน)

ผมเชื่อว่าตอนนี้ผมกำลังถูกผีขี้เกียจอย่างน้อยสามตัวเล่นงานอยู่ คอยเกาะแข้งเกาะขาให้ผมเคลื่อนไหวช้าๆ หรือถ้ามันร่วมกันนั่งทับไม่ให้ผมลุกจากที่นอน ตอนนั้นผมจะรู้สึกขี้เกียจแบบไม่เป็นตัวของตัวเอง ขี้เกียจผิดมนุษย์มนา เอาแต่นอนคิดและพัฒนาความคิดอยู่บนเตียง ขี้เกียจกินข้าวก็กินน้อยลง, เริ่มไม่อาบน้ำและไม่ทำความสะอาดบ้าน ช่วงนี้เองที่ผีขี้เกียจชวนเพื่อนสนิท- “ผีสกปรก” มาค้างด้วย ผมรู้ เพราะช่วงนี้ผมสกปรกมาก -สกปรกแบบไม่เป็นตัวของตัวเอง

ผมคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ผีขี้เกียจมิได้มีฤทธิ์บ้าอย่างผีบ้าชนิดอื่น ที่มาเข้าสิงให้คุณทำอะไรอุตริสัปดน ผีขี้เกียจแค่ทำให้คุณขี้เกียจ แค่นั้น มันอาจจะมีแผนการชั่วร้ายสุดๆ แอบแฝงอยู่ แต่คุณไม่ต้องกลัว เพราะถ้าเป็นผีขี้เกียจ มันก็ได้แต่คิดเท่านั้นแหละ ไม่ลงมือทำหรอก การนี้ยังไม่ควรต้องพึ่งคุณหมอทางไสยศาสตร์ ผมจึงไปหาจิตแพทย์

คุณหมอเป็นคนใจดี ให้กำลังใจและเข้าข้างเราทุกเรื่อง แกพูดถึงโรคซึมเศร้าหลายครั้ง คุยเสร็จก็ให้ยามากิน
-มันคือยายิ้ม
ทำจากอะไรก็ไม่รู้ กินแล้วเบาๆ ใสๆ มองไปทางไหนก็สวยงาม เหมือนความปิติมันเอ่อท้นขึ้นมาจนใกล้จะหยดออกทางปลายนิ้ว รื่นรมย์และเอื้ออาทรเกินปกติ ยิ้มทักทายมันทุกคน (ก่อนนี้ไม่เคยทำ) ให้เงินขอทานคนละยี่สิบบาท ภาพของคนทุกข์ยากทำให้น้ำตารื้น แต่ก็รีบเปลี่ยนเป็น –ไม่, เราจะไม่เศร้า ไม่สงสาร เพราะมันเห็นๆ อยู่ว่าจากนี้ไปพวกเขาจะเป็นอยู่สุขสบายขึ้น โลกเต็มไปด้วยความหวัง พวกเขาจะก้าวต่อไปอย่างมั่นคง ทั้งหมดเริ่มจากยี่สิบบาทของผม น้ำตารื้นออกมาอีก คราวนี้เพราะตื้นตันเปี่ยมสุข

ผมรู้สึกดีจนน่ากลัว ก็มันไม่ใช่ตัวผม
-มันคือยายิ้มต่างหาก ยาคลายเคียด, ยานอนหลับ, ระงับประสาท, สงบประสาท เหล่านี้ ช่วยคุณเคลิ้มฝันรู้สึกดี ซึ่งถ้าคุณป่วยนักเครียดนัก หมอเขาก็จะแนะนำ ทำนองว่ามันจะช่วยผลักฟันเฟืองในสมองให้เคลื่อนไหวทำงาน, หลั่งสารเคมีที่ทำให้อารมณ์ดีออกมา (ผมและเพื่อนๆ จึงเรียกมันว่ายายิ้ม) ทีวีอเมริกาโฆษณาขายยายิ้มกันเอิกเกริก ตอนท้ายโฆษณาบริษัทยาทั้งหลายจะกระซิบบอกคุณว่า “ลองคุยกับหมอของคุณเรื่องยานี่สิคะ ว่าเหมาะกับคุณไหม” (มันเป็นยาอันตราย ที่ต้องใช้ใบสั่งยาจากแพทย์) จนมีคนล้อว่า คุณหมอในตอนนี้ก็เหมือนคนค้ายา (drug dealer) ส่วนตัวของคุณ เรื่องนี้พูดยาก เพราะตอนนี้มีคนเครียดคนบ้าเพิ่มขึ้นมากเหลือเกิน มีดีมานด์ก็ต้องซัพพลายกันไป ที่ผมไม่ชอบมัน(ยายิ้ม) เพราะมันทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเอง มัน “เปลี่ยน” บุคลิกภาพแบบน่ากลัวเกินไป และในตอนที่เศร้ามาก ท้อแท้มาก ยาช่วยไม่ได้หรอก ถึงจุดหนึ่ง ร่างกายจะบอกคุณว่า หลอกฉันไม่ได้หรอกย่ะ ฉันดื้อด้านไปหมดแล้ว กินหมดซองก็ไม่ยิ้ม เธอเครียดอะไรก็แก้ซะที่สาเหตุเถอะนะ กล้าๆ หน่อย ขยันๆ หน่อย

ใช่ ขยันๆ หน่อย
ผมคงทำได้ ถ้าไม่มีผีขี้เกียจเกาะตามตัวอยู่อย่างนี้

-หายไปนาน คิดถึงนะ คิดถึง