Chubbyhole

เรื่องกระทบใจในวัยเด็กของผมนั้นมีนับไม่ถ้วน เรื่องนี้เป็นเรื่องหนึ่ง
-ครูสมฉวี

ผมไม่ชอบท่องสูตรคูณ เพราะมันท่องยาก ที่ท่องได้คือแม่เด็กๆ อย่างแม่สอง, แม่ห้า, แม่สิบ และแม่สิบเอ็ด แม่ยากๆ ที่เหลือนั้นขุนไม่ขึ้นจริงๆ  มันมืดบอดไปหมด แต่ผมก็ไม่เคยน้อยใจ และไม่เห็นว่ามันเป็นปัญหา เพราะเวลาทำข้อสอบ ผมรอดได้ด้วยการบวก, การลบ กับกระดาษทดหลายๆ แผ่น เจ็ดคูณเจ็ด ก็เจ็ดบวกเจ็ดบวกเจ็ดไปเจ็ดครั้ง มันจะไปยากอะไร และถ้าคุณใช้แม่ห้ากับแม่สิบช่วยด้วยอีกแรง กระบวนการนี้ก็จะสั้นลง เจ็ดคูณเจ็ด เริ่มจาก “เจ็ดห้าสามสิบห้า”, ตั้งสามสิบห้าบวกด้วยเจ็ด, แล้วบวกอีกเจ็ด เท่ากับสี่สิบเก้า อีกตัวอย่างหนึ่ง แปดคูณแปด แปดคูณแปดนั้นควรเลือกใช้แม่สิบประกอบการทำโจทย์ เริ่มจาก “แปดสิบเป็นแปดสิบ”, ตั้งแปดสิบลบด้วยแปด, แล้วลบออกอีกแปด เท่ากับหกสิบสี่ แม่นยำที่สุด ใช้เวลามากหน่อย ต้องนับนิ้วและใช้กระดาษทดยาวเหยียด แต่ก็ได้ผลลัพธ์เท่ากัน

ผมรอดของผมมาได้เรื่อยๆ , อย่างดีเสียด้วย (ตอนเด็กผมเรียนเก่ง) ผมภูมิใจในการบวกเลข และคิดว่าการท่องสูตรคูณนั้นไม่จำเป็นสักนิดเดียว แต่ก็มีผู้ใหญ่สองท่านไม่เห็นด้วยกับผม ผู้ใหญ่หมายเลขหนึ่งคือแม่ของผมเอง เมื่อแม่รู้ว่าผมท่องสูตรคูณไม่ได้ เธอเขียนจดหมายปิดผนึกขึ้นหนึ่งฉบับ สั่งให้ผมเอาไปมอบให้ครูสมฉวี -ผู้ใหญ่หมายเลขสอง วันต่อมาเมื่อถึงชั่วโมงคณิตศาสตร์ ผมยื่นจดหมายให้ครูสมฉวีตามคำสั่ง ไม่รู้เลย ว่ากำลังยื่นดาบให้เพชฌฆาต -มาประหารตัวผมเอง

เนื้อความในจดหมายคงจะประมาณ คุณครูขา ในฐานะแม่, เธอรู้สึกอึดอัดเดือดร้อนใจ ที่ลูกรักของเธอไม่สามารถท่องสูตรคูณได้เหมือนลูกคนอื่นเขา จึงอยากขอให้คุณครูช่วยกวดขันลูกของเธอให้มากกว่านี้ ขอบคุณค่ะ

มันคงเหมือนกับถูกหลู่เกียรติอย่างแรง ครูสมฉวีโกรธมาก ผมพอจะเข้าใจเธอได้ เธอรู้สึกโกรธและอาย เพราะเธอกำลังถูกตำหนิในเรื่องหน้าที่การงาน มันเป็นการตะโกนใส่หน้า ว่าเธอนั้นเป็นครูที่ใช้ไม่ได้เอาเสียเลย และที่หนักกว่านั้น, เธอกำลังรู้สึกเหมือนโดนทรยศหักหลัง, เธอเพิ่งจับได้ว่าผมโกหกเธอมาโดยตลอด อ๋อ มึงใช้วิธีบวกใช่ไหม ไอ้(เด็ก)ผู้ชายหลอกลวง

ครูสมฉวีในตอนนั้นอายุประมาณสามสิบ เธอเป็นผู้หญิงผิวสองสี –ดำกับแดง เรือนร่างอ้วนใหญ่ ผิวหน้าไม่เรียบ จมูกแบน และมีปากหนามากสีคล้ำ โดยกายภาพ, เธอดูน่ากลัวอยู่แล้ว
-ผมเชื่อว่าคนเรายิ่งโตก็ยิ่งมีเมตตา เราเข้าใจโลกมากขึ้น หรืออย่างน้อยก็มีมารยาทมากขึ้น เวลาเห็นคนหน้าตาพิกลคุณก็ไม่ไปวิจารณ์ว่าเขาน่าเกลียด แต่ตอนที่ยังเป็นเด็กเรายังมิได้สั่งสมสิ่งดีๆ เหล่านั้น ครูสมฉวีสำหรับพวกเรา คือนางยักษ์ร้ายตัวจริง จับต้องได้ หน้าเธอเหมือนนางยักษ์ทุกตัวที่เราเห็นในหนังสือเรียนและในหนังสือการ์ตูน

จดหมายที่เคยถูกเปรียบเปรยว่าเป็นดาบสังหาร ตอนนี้มันกำลังเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงถังใหญ่ ราดลงบนร่างที่ลุกติดไฟของครูสมฉวี

ขนผมลุกเกรียว –เหมือนสัตว์ที่รู้ตัวว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย หางผมตก หอบถี่ ตัวสั่น ใจเต้นรัว ระบบประสาทอัตโนมัติกำลังเตรียมให้ผมพร้อมสำหรับการต่อสู้ หรือการหนี..
แต่จะหนีไปไหนพ้น นางยักษ์แหวกทะเลเพลิงมาถึงตัวผมแล้ว “ออกไปหน้าชั้น!!” “ออกไปหน้าชั้น!!” แล้วเธอก็กราดเข้าหาพวกที่เหลือ “ใครอีก!” “ใครอีก?!”
ได้เหยื่อมาอีกหนึ่งราย เธอเป็นเด็กผู้หญิงซึมๆ น้ำมูกไหลตลอดเวลา รายนี้สารภาพเองว่าท่องสูตรคูณไม่ได้ ช่างไร้เดียงสาจริงๆ
-ผมเชื่อว่าคนเรายิ่งโตก็ยิ่งมีเมตตา เราเข้าใจโลกมากขึ้น หรืออย่างน้อยก็มีมารยาทมากขึ้น เวลาเห็นคนหน้าตาพิกลคุณก็ไม่ไปวิจารณ์ว่าเขาน่าเกลียด แต่ตอนที่ยังเป็นเด็กเรายังมิได้สั่งสมสิ่งดีๆ เหล่านั้น เด็กผู้หญิงหน้าเกรอะกรังไปด้วยขี้มูกแห้ง สำหรับพวกเรา(กลุ่มเด็กผู้ชาย), มันน่าเกลียดน่ากลัวจริงๆ

ครูสมฉวีบังคับให้ผมท่องสูตรคูณอยู่ที่หน้าห้อง, ข้างๆ น้องเขรอะ ผมอาย อาย อาย อยู่หน้าชั้นก็อาย ท่องไม่ได้ก็อาย ยืนข้างอีนี่ก็อาย ยิ้มหวานอยู่นั่น ยิ้มอะไร ฉันอายจะตายอยู่แล้ว หมดชั่วโมงเพื่อนล้อว่าแหมท่องสูตรคูณกับแฟนหนุงหนิงเชียวนะ ผมโกรธเพื่อน โกรธแม่ โกรธครูสมฉวี
ผมสอบได้ที่หนึ่ง ผมทำผิดตรงไหน

ผมจำไม่ได้ว่าผมรอดมือครูสมฉวีมาได้ยังไงจนจบเทอม, จบชั้นประถม..
ทุกวันนี้ผมก็ยังท่องสูตรคูณไม่เป็น และยังคิดเหมือนเดิมว่ามันไม่สำคัญ ผมเชื่อมั่นในการบวกเลขหลายๆ ครั้ง ช้าหน่อยจะเป็นไร ผมไม่ชอบวิชาเลข แล้วนี่ก็ไม่ใช่การแข่งขันโอลิมปิคคณิตศาสตร์ ผมว่ามันไม่แปลกเลย ของมันบวกกันได้ และมันง่ายกว่า เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว ผมจะต้องท่อง “สูตร” คูณไปทำไม มันไม่จำเป็น เมื่อหัวสมองคัดค้าน ผมก็ไม่ทำ มันก็แค่นั้นเอง


วันก่อนสารภาพกับแม่ไปตรงๆ ว่าผมยังท่องสูตรคูณไม่ได้ แม่ไม่โกรธผมแล้ว

-เรียนครูสมฉวี ผม ชบฮ. ขอยืนยันว่าการไม่ท่องสูตรคูณ ไม่มีผลร้ายใดๆ ทั้งต่อตัวผมเองและผู้อื่น เรื่องในวันนั้นผมเข้าใจดี ครูทำตามหน้าที่ แม่ผมก็ทำตามหน้าที่ ตัวครูไม่ได้ล้มเหลวหรือทำอะไรผิดพลาด ผมเลือกที่จะไม่ท่องเอง ขอให้ครูสบายใจ ลงชื่อ ชบฮ.