เรื่องว่ากันว่า..
posted on 22 Nov 2008 14:42 by chubbyhole in Head-in-the-Hole, Melancholy-Holeวันนี้แกะเพลงจบไปหนึ่งเพลงยากๆ ด้วยความช่วยเหลือของ Pacemaker ที่คุณ PDAMAIส่ง(ลิ้งค์)มาให้ Pacemaker ทำให้ผมสามารถปรับความเร็วช้า(สูงต่ำ)ของจังหวะ (tempo), ของระดับเสียง (pitch) และของเสียงโดยรวม (speed) -ตอนนี้บางคนอาจกำลังตะโกนว่า “เก่าไปแล้วล่ะลุง” “โปรแกรมแบบนี้เขาใช้กันตั้งนานแล้ว” “โปรดอย่าเอามะพร้าวแก่ๆ มาขายสวน” ฯลฯ ... มันอาจจะโบราณเกินไปสำหรับหลายคน แต่สำหรับคนอ่อนเทคโนโลยีอย่างผม นี่มันเป็นของวิเศษที่ถูกส่งมาจากฟ้าเลยทีเดียว ผมยังไม่ลืมความยากลำบากของการแกะเพลงในสมัยก่อน สมัยที่ยังใช้เทปคาสเซ็ทท์ เวลาถึงท่อนโซโล่ที่เร็วมากๆ เราต้องรีวายด์เทปครั้งแล้วครั้งเล่า หรือถ้าใครมี micro cassette tape recorder (ม้วนเล็กๆ ) ก็ใช้มันอัดเสียงท่อนที่ยากและเร็วนั้นก่อน แล้วจึงลดสปีดฟังทีหลัง เสียงที่ได้จะยืด ช้า และต่ำกว่าเสียงจริงถึงหนึ่งอ๊อคเตฟ (octave) -จาก ‘โด๊’ เป็น ‘โด่’ ถ้าเพลงจริงเล่นโน้ตที่ต่ำอยู่แล้ว เสียงที่ผ่านการลดสปีดก็จะออกมาต่ำ เรี่ยพื้น เบลอร์จนฟังไม่รู้เรื่อง และคุณภาพเสียง(ที่ออกมาจากลำโพงจิ๋วของเครื่องบันทึก micro cassette) ก็แสนจะห่วย
เทียบกับตอนนี้, ด้วย Pacemaker, ถ้ามันโซโลเร็วนักก็ลด tempo ให้ต่ำที่สุด จนฟังเห็นเป็นโน้ตโน้ตออกมาช้าช้าชัดเจน โดยที่ระดับเสียง(pitch)ไม่เปลี่ยนไป หรือถ้าเพลงที่จะแกะเป็นคีย์ Bb ที่คุณไม่สันทัด คุณก็ปรับค่า pitch ให้มันลงมาเป็นคีย์ A หรือขึ้นไปเป็นคีย์ C ที่คุณถนัดกว่า แค่นี้คุณก็เล่นตามได้ง่ายขึ้น อันสุดท้ายเป็น speed ลดไอ้นี่แล้วเสียงจะช้า ยืด ต่ำ แบบเดียวกับที่ได้จากเครื่อง micro cassette.. ดิจิตอลจงเจริญ..
ผมจึงได้ลงมือทำสิ่งที่ไม่เคยทำมานานแล้ว -“แกะ” เพลง คำนี้ใครเริ่มใช้ก็ไม่ทราบ ผมว่ามันได้ความหมายดี “แกะ” มันออกมา จากปมความลับ จากกล่องปริศนา มีเพลงหลายเพลงที่เต็มไปด้วยโน้ตไพเราะ แต่ก็ยุ่งยากซับซ้อน ฟังแล้วมึนงง แต่มันจะไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว วันนี้ถึงเวลาชำระสะสาง, ทำให้หายสงสัย ผมเริ่มด้วยของหนักอย่าง Charlie Parker นักแซ็กโฟนคนโปรด เพลง Parker’s Mood เป็นเพลงบลูส์แจ๊สที่ผมอยาก “แกะ” มานานแล้ว ผมใช้ Pacemaker ปรับ pitch เป็นคีย์ A , ลด tempo ลงให้ช้าที่สุด ฟังและจดมันลงทีละโน้ต ทีละโน้ต เพลงยาวสามนาที ผมใช้เวลาสามชั่วโมง ผมมานะ, พากเพียร ตอนนี้ทำนองทั้งหมด การอิมโพรไวส์ทั้งหมด อยู่บนกระดาษนี่แล้ว
ปริศนากระจ่างแล้ว ผมรู้แล้วว่าที่พวกเขาพรั่งพรูออกมานั่น มันเป็นโน้ตอะไรบ้าง แต่การรู้ว่าเล่นอย่างไรไม่ได้หมายความว่าผมจะเล่นได้แบบนั้น มันยังมีเรื่องความเร็วและความแม่นยำที่จะต้องฝึกฝน แล้วก็ยังมีเรื่อง “ทฤษฎี” ดนตรีในโน้ตเหล่านั้น มันน่าสนใจ และก็ทำให้มึนงงสงสัยต่อไปอีก
ผมไม่ใช่นักดนตรีอาชีพ, แค่ชอบเล่นและอยากรู้อะไรเพิ่มเติม และมันก็เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว (บางครั้งไม่จับกีตาร์เป็นเดือน และก็ไม่ได้กระหายใคร่รู้ไปเสียทุกวัน) แต่แค่นี้ก็สนุกดีแล้ว หากเทียบกับคนที่มีความหลงใหลในดนตรีจริงๆ คนที่เล่นดนตรีได้ทั้งวัน เขาคงจะสนุกกับการคิดค้นเล่นแร่แปรธาตุกับตัวโน้ต สนุกกับการได้เล่นโน้ตใหม่ๆ เก๋ๆ บางครั้งเขาก็ออกไปสนทนาแลกเปลี่ยนตัวโน้ตกับเพื่อนๆ อวดสิ่งที่ตนคิดสร้างขึ้นมา เห็นไหม เล่นได้ยังไง ทำได้ยังไง ตัวโน้ตมันก็มีอยู่สิบสองตัว (เจ็ดคีย์ขาวบวกห้าคีย์ดำเป็นเปียโน) เท่าเดิม
Charlie Parker และเพื่อนคงหงุดหงิด ถ้าต้องมาถูกจำกัดให้เล่นอยู่แค่เจ็ดโน้ต, ในคีย์คีย์เดียว ตลอดกาล อย่างดนตรีไทย เจ็ดโน้ต คีย์เดียว ตลอดกาล คุณไม่คิดหรือว่าในสมัยก่อน, จะไม่มีคนที่มีความหลงใหลในดนตรีอย่าง –นายทองใบ
นายทองใบเป็นศิลปินนักระนาดหัวก้าวหน้า เขาหงุดหงิดและเบื่อเพลงเก่าๆ , เบื่อตัวโน้ตเหล่านี้ ทองใบเคยปฏิเสธตำแหน่งจางวางของสำนักด้วยเหตุผลหลายอย่าง เขาไม่ชอบวิธีการสอนของสำนัก ที่มุ่งการ “สืบสาน” หรือ “อนุรักษ์” เพลงเก่า ไม่เคยเปิดโอกาสให้คิดหรือเขียนเพลงใหม่, เขาอยากเล่นดนตรีในวงที่มีการเรียบเรียงเสียงประสานพิถีพิถันกว่านี้ ไม่ใช่แค่ให้เครื่องดนตรีทุกชิ้นเล่นโน้ตเดียวกัน พร้อมๆ กันไปทั้งเพลง อย่างที่สำนักต่างๆ ชอบทำ ทองใบว่ามันเหมือนกับการประกอบพิธีกรรมอะไรบางอย่าง, น่าเบื่อ และไม่เหมือนกับการ “เล่น” ดนตรีเลยสักนิด เขาอยากเล่นดนตรีกับเพื่อนนักดนตรีด้วยความสนุกสนานมากกว่า ที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ เขาอยากเล่นเพลงใหม่ๆ และอยากรู้จักตัวโน้ตใหม่ๆ , ใจจะขาด
นอกจากพรสวรรค์ในทางดนตรี ทองใบยังมีความสามารถในทางช่าง เขาเห็นว่าเขาอาจสร้างตัวโน้ตใหม่ขึ้นได้ โดยการถ่วงตะกั่วน้ำหนักต่างๆ กัน, เข้าที่ลูกระนาดขนาดต่างๆ กัน ไม่นานเขาก็ค้นพบ -โน้ต “ครึ่งเสียง”, เสียงใหม่, ตัวโน้ตใหม่แบบที่เขาต้องการ เขาปรับปรุงระนาดของเขาต่อไปอย่างตื่นเต้น ระหว่างนี้ทองใบเริ่มเขียนเพลงใหม่ๆ จากตัวโน้ตใหม่ๆ เหล่านั้น แล้วก็ทดลองบรรเลงกับเพื่อนๆ ว่ากันว่าครั้งหนึ่ง เมื่อทองใบเล่นจบเพลง, มือระนาดทุ้มถึงกับกระโดดข้ามรางระนาดเข้ามากอดทองใบด้วยความทึ่งและชื่นชมยินดี
ทองใบตัดสินใจบอกเรื่องตัวโน้ตใหม่กับขรัวอินจู้ (ขรัวอินจู้เป็นหัวหน้าภาคสังคีตศิลป์ สำนักการศึกษาที่ทองใบสังกัดอยู่) ขรัวอินจู้มองดูระนาดกลายพันธุ์ของทองใบแล้วก็ส่ายหน้า บอกทองใบว่ามันคงจะไม่เวิ้ร์คแน่ ไม่มีใครยอมรับของใหม่แบบนี้หรอก ต่อมา เรื่องถึงหูผู้ใหญ่, ทองใบโดนอุ้ม ระนาดมหัศจรรย์ถูกเผาทำลาย ขรัวอินจู้เก็บโน้ตเพลงใหม่ของทองใบเอาไว้, ไม่นานแกก็ถูกอุ้มไปเหมือนกัน
กระดาษโน้ตเพลงของทองใบ ถูกเผาไปพร้อมกับบ้านริมน้ำของขรัวอินจู้...
(ปัจจุบัน, ทองใบยังใช้ระนาดมหัศจรรย์ตัวเดิม เล่นแจมกับ Charlie Parker และเพื่อนๆ แทบทุกเย็น คนดูเต็มสวรรค์ นักดนตรีเก่งๆ ต่างแวะเวียนมาร่วมโชว์ ร่วมบรรเลง ครั้งหนึ่ง Miles Davis หิ้วทรัมเป็ตมาร่วมแจม ว่ากันว่า...........................)
Tags: charles parker, improvisation, jazz, miles davis, music, traditional, ดนตรีไทย, ทองใบ, ระนาด12 Comments
)ที่สอน ลาออกไปสอนที่ใหม่ แล้วไม่ยอมเรียนกับครูคนใหม่ (สวยสู้ครูคนเดิมไม่ได้) 
ปล. หายไปนานเลยครับ คิดถึง
#1 By แมงกลิ้งขี้ on 2008-11-22 20:27