สอนดนตรี
posted on 21 Mar 2009 16:28 by chubbyhole in Captures, Head-in-the-Hole, Melancholy-Hole
พรุ่งนี้ผมจะสอนกีตาร์ให้ “หนุ่ม” ลูกศิษย์ (-แบบเสียตังค์) คนแรกของผม เรานัดสัมภาษณ์กันเล็กน้อย ว่ามันต้องการอะไรจากผม อยากเรียนอยากรู้อะไร หนุ่มมีพื้นฐานแค่ไหน เสร็จแล้วเลยเถิดไปดูการ์ตูนญี่ปุ่น (DMC โคตรฮา), ดูมือกีตาร์ (ทางยูทู้ป) ต่อที่บ้านมัน หนุ่มชอบดูมือกีตาร์ฮีโร่ทางยูทู้บ แล้วก็ชอบเว็บไซท์เกี่ยวกับกีตาร์ อย่าง guitaridol.tv หรือ 911tabs.com โหลดโน้ตหรือแท็บฯ มาดู มาศึกษาเอง ตอนนี้หนุ่มจึงอยากเรียนรู้โน้ตสากล การเล่นเทคนิคต่างๆ กับการวิเคราะห์คอร์ดและสเกล ฯลฯ
แม้จะเป็นการทุบหม้อข้าวของตัวเอง (และของโรงเรียน) ผมก็บอกหนุ่มอยู่ดี ว่าของแบบนี้ฝึกเองก็ได้นะ จะเสียตังค์เรียนทำไม แต่เมื่อมันยืนยันจะเรียน ผมก็โอเค
หนุ่มเป็นเฟรชชี่ที่วิศวะมอชอ เขาเล่าให้ฟังว่าตัวเขาเรียนมัธยมปลายสายศิลป์ภาษาอังกฤษ แต่อยากเรียนวิศวะคอมพิวเตอร์,, หนุ่มจึงใช้เวลาเดือนกว่าก่อนสอบเอ็นทรานซ์ เรียนวิชาฟิสิกส์, เคมี และชีววิทยา ด้วยตัวเอง แล้วเขาก็ “เอ็นท์ติด” วิศวะฯ ได้จริงๆ
-ผมคิดว่าถ้ามันไม่โกงข้อสอบ มันก็ต้องเป็นอัจฉริยะแน่ๆ
ก่อนหน้านี้ โรงเรียนดนตรีโทรมาหาผม บอกว่ากำลังจะมีนักเรียนให้ผมสอน น้องเค้ากำลังเก็บตังค์อยู่
ได้ยินแล้วก็ –“เอ็นดู” (ภาษาเชียงใหม่แปลว่า สงสาร) คนๆ หนึ่งอยากเรียนอะไรสักอย่างอย่างมาก จนต้องอดออมเก็บเงินมาเรียน
มาเรียนวิชาที่ผมคิดว่า“ไม่”จำเป็นต้องเรียนก็ได้ แค่ถามชาวบ้าน อ่านเยอะๆ แล้วก็ฝึกบ่อยๆ ก็พอ จะมาเรียนทำไม? อ้าว เผลอทุบหม้อข้าวตัวเองอีกแล้ว
แล้วหนุ่มเองก็เล่น –พอได้ อยู่แล้ว มันมี “โพเท็นเชี่ยน” potential นั่นเอง ฝึกฝนพัฒนาอีกนิดเดียว มันก็คงจะเก่งกว่าผม แล้วมันก็คงจะทิ้งผมไป.. เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นแล้ว..
น้องซัน –ลูกพี่ลูกน้อง ตอนเริ่มเล่นกีตาร์นะมันเกาะผมแจ เฮียตรงนี้เล่นยังไง ตรงนั้นเล่นยังไง แต่หลังจากนั้นไม่นาน พอมันเล่นเก่งเกินผมไปแล้ว มันก็ไม่มองผมอีกเลย
แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น.. ความกดดันก็ตกอยู่ที่ผม
ผมกลัวว่าผมจะไม่คุ้มค่าเงินที่มันอุตส่าห์เก็บมาเรียนน่ะสิ เราตกลงกันว่าเราจะไม่ทำตามกติกาที่โรงเรียนตั้งไว้ (เช่น ให้เด็กซ้อมมือขวาห้านาที ซ้อมมือซ้ายห้านาที ฯลฯ หนุ่มบอกว่าเขาจะซ้อมเองก่อนมาโรงเรียนก็แล้วกัน) เรื่องทฤษฎีพื้นฐานน่ะต้องเรียนให้ผ่านอยู่แล้ว แต่ถ้าหนุ่มอยากรู้, อยากเล่นเพลงอะไรเพิ่มเติมเป็นพิเศษ ก็ขอให้บอก เดี๋ยวจะแกะให้
-แล้วดูเพลงที่มันอยากเล่นสิครับ สาวเกาหลีกับเพลงฟังกี้ (funky) ของเธอ คล่องแคล่วว่องไว เลือกโน้ต(มาเล่นอย่าง)ฉลาดเฉลียว ใช้คู่ประสานที่ไม่ธรรมดา
ผมบอกหนุ่มว่าโปรดอย่าคาดหวังสูง จะบ้าเหรอ? เริ่มเรียนก็จะเล่นของเซียนอย่างนี้เลยเหรอ? หนุ่มบอกว่าใช่ เขาอยากรู้ว่าเธอเล่นยังไง และต้องการให้ผมแกะออกมาเป็นโน้ต (transcribe) ให้
เอาแล้วไง อยู่ๆ ก็มีการบ้านยากๆ มาให้ทำ (โปรดดูยูทู้ปประกอบ)
ก็ดี จะได้ฝึกฝนเพิ่มเติม (ทั้งๆ ที่ไหล่ยังหักอยู่) ไม่มีข้ออ้างประเภทถูกผีขี้เกียจเข้าสิง เพราะคราวนี้มันเป็นเรื่องเงินๆ ทองๆ
คือผมจะรู้สึกเชี่ยมาก ถ้าหนุ่มมันมาเรียนแล้วบ่นว่า :
“เชี่ย ค่าเรียนก็แพง มึงให้กูได้แค่นี้เรอะ?”
แม้จะเป็นการทุบหม้อข้าวของตัวเอง (และของโรงเรียน) ผมก็บอกหนุ่มอยู่ดี ว่าของแบบนี้ฝึกเองก็ได้นะ จะเสียตังค์เรียนทำไม แต่เมื่อมันยืนยันจะเรียน ผมก็โอเค
หนุ่มเป็นเฟรชชี่ที่วิศวะมอชอ เขาเล่าให้ฟังว่าตัวเขาเรียนมัธยมปลายสายศิลป์ภาษาอังกฤษ แต่อยากเรียนวิศวะคอมพิวเตอร์,, หนุ่มจึงใช้เวลาเดือนกว่าก่อนสอบเอ็นทรานซ์ เรียนวิชาฟิสิกส์, เคมี และชีววิทยา ด้วยตัวเอง แล้วเขาก็ “เอ็นท์ติด” วิศวะฯ ได้จริงๆ
-ผมคิดว่าถ้ามันไม่โกงข้อสอบ มันก็ต้องเป็นอัจฉริยะแน่ๆ
ก่อนหน้านี้ โรงเรียนดนตรีโทรมาหาผม บอกว่ากำลังจะมีนักเรียนให้ผมสอน น้องเค้ากำลังเก็บตังค์อยู่
ได้ยินแล้วก็ –“เอ็นดู” (ภาษาเชียงใหม่แปลว่า สงสาร) คนๆ หนึ่งอยากเรียนอะไรสักอย่างอย่างมาก จนต้องอดออมเก็บเงินมาเรียน
มาเรียนวิชาที่ผมคิดว่า“ไม่”จำเป็นต้องเรียนก็ได้ แค่ถามชาวบ้าน อ่านเยอะๆ แล้วก็ฝึกบ่อยๆ ก็พอ จะมาเรียนทำไม? อ้าว เผลอทุบหม้อข้าวตัวเองอีกแล้ว
แล้วหนุ่มเองก็เล่น –พอได้ อยู่แล้ว มันมี “โพเท็นเชี่ยน” potential นั่นเอง ฝึกฝนพัฒนาอีกนิดเดียว มันก็คงจะเก่งกว่าผม แล้วมันก็คงจะทิ้งผมไป.. เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นแล้ว..
น้องซัน –ลูกพี่ลูกน้อง ตอนเริ่มเล่นกีตาร์นะมันเกาะผมแจ เฮียตรงนี้เล่นยังไง ตรงนั้นเล่นยังไง แต่หลังจากนั้นไม่นาน พอมันเล่นเก่งเกินผมไปแล้ว มันก็ไม่มองผมอีกเลย
แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น.. ความกดดันก็ตกอยู่ที่ผม
ผมกลัวว่าผมจะไม่คุ้มค่าเงินที่มันอุตส่าห์เก็บมาเรียนน่ะสิ เราตกลงกันว่าเราจะไม่ทำตามกติกาที่โรงเรียนตั้งไว้ (เช่น ให้เด็กซ้อมมือขวาห้านาที ซ้อมมือซ้ายห้านาที ฯลฯ หนุ่มบอกว่าเขาจะซ้อมเองก่อนมาโรงเรียนก็แล้วกัน) เรื่องทฤษฎีพื้นฐานน่ะต้องเรียนให้ผ่านอยู่แล้ว แต่ถ้าหนุ่มอยากรู้, อยากเล่นเพลงอะไรเพิ่มเติมเป็นพิเศษ ก็ขอให้บอก เดี๋ยวจะแกะให้
-แล้วดูเพลงที่มันอยากเล่นสิครับ สาวเกาหลีกับเพลงฟังกี้ (funky) ของเธอ คล่องแคล่วว่องไว เลือกโน้ต(มาเล่นอย่าง)ฉลาดเฉลียว ใช้คู่ประสานที่ไม่ธรรมดา
ผมบอกหนุ่มว่าโปรดอย่าคาดหวังสูง จะบ้าเหรอ? เริ่มเรียนก็จะเล่นของเซียนอย่างนี้เลยเหรอ? หนุ่มบอกว่าใช่ เขาอยากรู้ว่าเธอเล่นยังไง และต้องการให้ผมแกะออกมาเป็นโน้ต (transcribe) ให้
เอาแล้วไง อยู่ๆ ก็มีการบ้านยากๆ มาให้ทำ (โปรดดูยูทู้ปประกอบ)
ก็ดี จะได้ฝึกฝนเพิ่มเติม (ทั้งๆ ที่ไหล่ยังหักอยู่) ไม่มีข้ออ้างประเภทถูกผีขี้เกียจเข้าสิง เพราะคราวนี้มันเป็นเรื่องเงินๆ ทองๆ
คือผมจะรู้สึกเชี่ยมาก ถ้าหนุ่มมันมาเรียนแล้วบ่นว่า :
“เชี่ย ค่าเรียนก็แพง มึงให้กูได้แค่นี้เรอะ?”
Tags: funky, guitar, guitar lesson, music22 Comments
#1 By wesong on 2009-03-21 16:43