Chubbyhole

ไพบูลย์ : “วันนี้ฉันเศร้าว่ะ”

เจี๊ยบ : “ด้วยเรื่อง”

ไพบูลย์ : “แค้นฝังหุ่น”

(เสียงบรรยาย : “แค้นฝังหุ่นเป็นพี่สาวแท้ๆห่างๆของไพบูลย์
ไพบูลย์เคยคิดแจ้งตำรวจจับแค้นฝังหุ่นหลายครั้ง
ในข้อหาทำผิดกฎหมายว่าด้วยสิทธิเด็ก”)

เจี๊ยบ : “ครั้งนี้เธอทำอะไร ”

ไพบูลย์ : “มันไม่ยอมให้ลูกแม่บ้านเข้าในบ้าน ตัวแม่บ้านเข้ามาทำงานได้
ลูกสองขวบต้องอยู่กับพ่อที่เป็นยามอยู่ข้างนอก
แม่บ้านเล่าว่าวันหนึ่งฝนตกหนัก กลับไม่ได้ จึงขอค้างที่บ้าน
แค้นฝังหุ่นบอกว่า ได้, แต่ลูกเธอล่ะ? ลูกเธอจะไปอยู่ที่ไหน?”

เจี๊ยบ : “แปลว่าเขาเกลียดเด็กโดยรวมอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่ลูกของโจเบิ้ม”

ไพบูลย์ : “แล้วแปลว่าทุกอย่างมันปกติธรรมดาใช่ไหม เกลียดเด็กโดยทั่วไปอยู่แล้ว, เรื่องธรรมดา?”

(เสียงบรรยาย : “โจเบิ้มเป็นพี่ชายแท้ๆของไพบูลย์ มีลูกชายน่ารักชื่อโจเล็ก
แค้นฝังหุ่นเกลียดโจเบิ้ม ด้วยเรื่องอะไรตัวแค้นฝังหุ่นเองก็คงจำไม่ได้
เนื่องจากมันนานเกินไปแล้ว อย่างไรก็ตาม,
แค้นฝังหุ่นถ่ายเทความโกรธเกลียดที่มีต่อโจเบิ้มไปยังโจเล็ก
มันไม่ยอมให้โจเล็กเข้าบ้าน(ที่ไม่ใช่ของมัน!)
วันหนึ่งเด็กอยากมานอนค้างที่บ้านเพื่อเล่นกับหลานๆวัยเดียวกัน
เมื่อกลับมาเห็น, แค้นฝังหุ่นเอาโจเล็กขึ้นรถไปส่งที่ไร่ของโจเบิ้มในเวลากลางคืน ทิ้งเด็กไว้ข้างทางแล้วโทรบอกโจเบิ้มออกมารับ หลังเหตุการณ์นั้นไพบูลย์เริ่มมองแค้นฝังหุ่นเป็นความอัปยศอดสูของวงศ์ตระกูล
เขาเริ่มหลีกเลี่ยงที่จะพบปะ”)

เจี๊ยบ : “เธอว่าเพราะอะไร”

ไพบูลย์ : “โรคจิต ซึมเศร้า วิตกจริต เก็บกดทางเพศ ”

เจี๊ยบ : “เขาเป็นได้ยังไงต่างหาก”

ไพบูลย์ : “ฉันว่า ทฤษฎีแรก,
แค้นฝังหุ่นหน้าตาเอนไปทาง ugly มากกว่า pretty
คน ugly, เป็นเรื่องธรรมดาที่จะขี้โมโห หงุดหงิด ขี้บ่น
มักจะฉุนเฉียวไม่พอใจตลอดเวลา, ก็ ugly ไง อารมณ์ไม่ดี
ทฤษฎีที่สอง, ดูหนังจีนมากไป แค้นเป็นแค้น แค้นไม่เลิกรา
ฉันไม่เข้าใจตรงที่นอกจากจะไม่รู้จักให้อภัยแล้ว
มันยังสามารถถ่ายทอดความแค้นไปได้ถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน
ลูกของโจเล็กก็ต้องโดนแน่นอน
ก่อนตายมันคงทำพิธีวูดู
เอาความแค้นทั้งหมดใส่ในหุ่น
ให้มาแก้แค้นต่อแทนตัวมันแบบหนังเรื่อง Child’s Play
แล้วก็ทฤษฎีสุดท้าย, ปมเรื่องเซ็กส์”

(เสียงบรรยาย : “แค้นฝังหุ่นจะสี่สิบแล้วยังไม่มีสามี”)

เจี๊ยบ : “โจเบิ้มว่าไงบ้าง”

ไพบูลย์ : “ก็เลี่ยงๆกันไป เรื่องแค้นฝังหุ่นนี่ยาว
แต่ฉันได้ข้อสรุปนานแล้วว่ามันต้องการอะไร”

เจี๊ยบ : “เซ็กส์ล่ะสิ”

ไพบูลย์ : “ช่ายแล้ว”

เจี๊ยบ : “รักษาได้ทุกอย่างเลยนะ”

ไพบูลย์ : “เรื่องจริงเจี๊ยบ, sex heals.”

วันนี้ทำฟันมาครับ

อารมณ์โดยรวมเหมือนเซ็กส์แย่ๆ

แย่และ ประหลาด



เราเพิ่งเคยพบกัน

เธอเป็นหมอฟัน เป็นธรรมดาที่เธอจะต้องพยายามทำให้ผมพอใจ

แต่ผมไม่รู้จักเธอมาก่อน ผมขี้อาย และตื่นกลัว

ดีที่ได้ยินเสียงปลอบจากเธอ เป็นระยะๆ

“เจ็บไหม” , “เสียวไหม”, “มันจะตึงๆหน่อยนะ”, “เจ็บนิดนึงนะ”



การทำฟัน จะว่าไปก็มีอะไรหลายอย่างที่เหมือนการมีเซ็กส์

มีลุ้น มีเกร็ง, มีเจ็บ มีเสียว มีการอ้าปากนานๆ, มีการโอ้โลม

มีการแทรก การใส่ (penetration),

มีห่วงใยไถ่ถาม “เจ็บมากไหม” , “เสียวมากหรือ”



ความตึงเครียดเกิดขึ้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกของกันและกัน

ความกดดันอยู่ที่เธอ เพราะผมเป็นลูกค้า ที่เธอต้องทำให้ติดให้ได้

ขณะที่ผมเองก็คาดหวังว่ามันจะต้องดี

เมื่อทำกับเธอมันเจ็บ, ไม่สนุก ผมก็ได้แต่คิดถึง(หมอฟัน)คนอื่นที่ทำเก่งๆ,

มีวิธีทำให้ผมผ่อนคลาย ไม่เจ็บและสามารถสนุกไปกับมัน

เธอย่อมจะรู้สึกแย่ ถ้ารู้ว่าทำให้ผมเจ็บ

ผมจึงพยายามอดทน ไม่แสดงออกมา

แต่ผมว่าเธอก็รู้อยู่ดี จากมวลความเครียดที่เกิดขึ้น



มันประหลาดและพิกล เพราะครั้งนี้ี มีผู้หญิงเป็นผู้กระทำ

ผมได้แต่นอนเกร็งตัว, หลับตา มันลุ้น, มันเสียว

ทุกครั้งที่เธอสอดใส่อะไรอะไรเข้ามาในร่างกายผม

“มันจะตึงๆ นิดนึงนะ”, “เจ็บนิดเดียว”

บางช่วง ผมกลัวเกร็งจนสั่นกระตุก หมดทางต่อสู้



ไม่รู้เธอจะรู้สึกอย่างไร

แต่สำหรับผม มันเป็นเซ็กส์ที่แย่,

เพราะตลอดเวลาที่ทำกัน

ผมคิดถึงหมอฟันอีกคนนึงอยู่